قوم حضرت شعیب: شیوه برخورد شعیب با قوم خود

از بعضی از روایات و گفتار مفسّران و قرائن استفاده می‌شود که شعیب (علیه‌السّلام) از طرف خدا به سوی دو قوم (قوم مَدْین و قوم اَیکه) فرستاده شد، هر دو قوم از اطاعت او سرکشی نمودند و هر کدام به یک نوع عذاب سخت گرفتار شدند. مَدْین شهری بود که در سرزمین معان، نزدیک شام، در قسمت انتهایی حجاز قرار داشت، مردم آن علاوه بر بت‌پرستی و فساد اخلاقی، در داد و ستدها خیانت و کلاه‌برداری می‌کردند، کم‌فروشی و خیانت در خرید و فروش حتی کم نمودن طلا و نقره در سکه‌های پول، در میانشان رایج بود، و به خاطر حبّ دنیا و ثروت‌اندوزی ، به نیرنگ و حیله دست می‌زدند و به انواع تباهی‌های اجتماعی خو گرفته بودند. ایکه نیز قریه‌ای آباد و پر درخت در نزدیک مدین بود، مردم آن جا نیز هم چون مردم، مَدْین غرق در فساد بودند. خداوند از میان مردم مَدْین، حضرت شعیب (علیه‌السّلام) را به پیامبری برانگیخت تا آنها و مردم اطراف را از لجن‌زار تباهی‌ها برهاند و به سوی توحید و صفا و صمیمیت دعوت نماید. «وَ اِلی مَدْیَن اَخاهُمْ شُعَیْباً» حضرت شعیب (علیه‌السّلام) با منطق و استدلال و شیوه‌های حکیمانه و مهرانگیز، قوم خ. ر. ب. سوی خدا و عدالت دعوت می‌کرد، بیان او به قدری جالب و جاذب و گیرا بود که پیامبر اسلام (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) فرمود: «کانَ شُعَیبٌ خَطِیبُ الْانبِیاءِ؛ شعیب (علیه‌السّلام) خطیب و سخنران در بین پیامبران بود.» منبع: بحار الانوار، ج۱۲، ص۳۸۷ · هود/سوره۱۱، آیه۸۴ · تفسیر نور الثقلین، ج۲، ص۳۹۴