لازم می آید که خلاف فلسفه وجودی و هدف حمایت از تصرف

لازم می آید که خلاف فلسفه وجودی و هدف حمایت از تصرف است. ماده ۱۷۱ ق.آ.د.م نیز که رفع تصرف از سرایدار، خادم و هر امین دیگری را منوط به ابلاغ اظهارنامه و سپس اقامه دعوا نموده، مفید این معناست. در حقیقت چنانچه مالک مادون از طرف او یا کسی که حق مطالبه دارد بدون مراجعه به مراجع صالح، به ادعای اینکه مستاجر، مباشر ... ملک را از طرف او متصرفند، به اخراج آنان از ملک یعنی تصرف ملک اقدام نماید عمل او تصرف عدوانی شمرده می شود. بنابراین چنانچه شخصی تصرف مادی در ملکی داشته باشد، دیگران از تصرف عدوانی آن ملک ممنوعند. پس عنصر معنوی در مواردی باید در تصرف وجود داشته باشد که تصرف به عنوان دلیل مالکیت در برابر مدعی مالکیت و یا به عنوان منشا ایراد مرور زمان مورد استناد قرار گیرد. در عین حال، تصرف قبلی خواهان دعاوی تصرف باید اوصاف دیگری را دارا باشد به گونه ای که در نظر عرف دارنده آن متصرف شناخته می شود. به همین جهت تصرف باید مستقر مستمر علنی غیر مبهم و کامل باشد. در حقیقت اگر استیلای شخص بر مال یا حقی تثبیت نگردیده یا استیلای او منقطع یا غیر قابل دیدن و احساس برای دیگران باشد و همچنین اگر حالت او نسبت به ملکی یا حقی، استیلای او را در ابهام و تردید قرار دهد و یا تصرف او ناقص باشد، در نظر عرف، چنین حالتی تصرف شمرده نشده و حمایت قانونگذار از چنین وضعیتی سالبه به انتفای موضوع می گردد.» ⚠ احتیاط: ممکن است آغاز یا پایانِ مطلب در بندِ مجاور باشد. لازم می آید که خلاف فلسفه وجودی و هدف حمایت از تصرف است. ماده ۱۷۱ ق.آ.د.م نیز که رفع تصرف از سرایدار، خادم و هر امین دیگری را منوط به ابلاغ اظهارنامه و سپس اقامه دعوا نموده، مفید این معناست. در حقیقت چنانچه مالک مادون از طرف او یا کسی که حق مطالبه دارد بدون مراجعه به مراجع صالح، به ادعای اینکه مستاجر، مباشر ... ملک را از طرف او متصرفند، به اخراج آنان از ملک یعنی تصرف ملک اقدام نماید عمل او تصرف عدوانی شمرده می شود. بنابراین چنانچه شخصی تصرف مادی در ملکی داشته باشد، دیگران از تصرف عدوانی آن ملک ممنوعند. پس عنصر معنوی در مواردی باید در تصرف وجود داشته باشد که تصرف به عنوان دلیل مالکیت در برابر مدعی مالکیت و یا به عنوان منشا ایراد مرور زمان مورد استناد قرار گیرد. در عین حال، تصرف قبلی خواهان دعاوی تصرف باید اوصاف دیگری را دارا باشد به گونه ای که در نظر عرف دارنده آن متصرف شناخته می شود. به همین جهت تصرف باید مستقر مستمر علنی غیر مبهم و کامل باشد. در حقیقت اگر استیلای شخص بر مال یا حقی تثبیت نگردیده یا استیلای او منقطع یا غیر قابل دیدن و احساس برای دیگران باشد و همچنین اگر حالت او نسبت به ملکی یا حقی، استیلای او را در ابهام و تردید قرار دهد و یا تصرف او ناقص باشد، در نظر عرف، چنین حالتی تصرف شمرده نشده و حمایت قانونگذار از چنین وضعیتی سالبه به انتفای موضوع می گردد.» (دکتر شمس عبداله آیین دادرسی مدنی، چاپ هجدهم، انتشارات در اک، ص۳۳۲تا۳۳۴) اینجا این سوال مطرح می شود که آیا طرح دعوا علیه مالک رسمی تحت عنوان تصرف عدوانی امکان دارد یا خیر؟ به عنوان مثال: مالک رسمی ملک به مسافرت می رود بعد از بازگشت متوجه تصرف شخص دیگری در ملکش می شود. شخصی که داخل ملک است غاصب است و مالک به جای اینکه به مراجع قانونی مراجعه کند و دعوا مطرح کند خود راسا متصرف غاصب را از ملک خود خارج می کند. آیا فردی که غاصب بوده می تواند دعوای رفع تصرف عدوانی علیه مالک مطرح کند؟ در اینجا جواب مثبت است. چون که فلسفه ی این مقررات ایجاد نظم است و