لعب: نکته

این مطالب بیش از همه در مبحث قرارداد مسابقه بر سر سوارکاری و تیراندازی و در مبحث شهادات ، به مناسبت بررسی شرایط قبول شهادت و نشانه های عدل و فسق و همچنین در متون متأخر فقهی شیعه ، در مبحث تجارت ، به مناسبت درآمد حاصل از برد و باخت ( قِمار ، مَیْسر ) آمده است. برخی مؤلفان در باب « اشربه » ( نوشیدنیها )، شماری از مسایل بازی را مطرح کرده اند؛ در قرآن نیز «لعب» غالباً با همین جنبه منفی به کار است. می توان دریافت که مفهوم متبادر به ذهن از واژه «لعب» و اشتقاقات آن، اغلب کارهای غیر جدی و سرگرم کننده بوده است. البته اگر به گفته برخی مفسّران « استباق » مصداق «لعب» باشد، می توان این رأی را پذیرفت که سرگرم کردن، غیر جدی بودن و از یاد خدا بازداشتن، در معنای اصلی واژه وجود ندارد. البته این احتمال نیز هست که کاربرد «لعب» برای استباق، مجاز می‌باشد؛ بخصوص که در حدیث نیز واژه لعب برای بازیهای ورزشی و رزمی به کار نرفته است، همچنانکه اخوینی بخاری در اثر مهمّ طبّی خود، بازیهای ورزشی را با عنوان «الریاضه» آورده است. منبع: ج۸، ص۶۵۱ و بعد، بیروت · ج۲، ص۳۲۶ـ۳۲۷، بیروت ۱۳۷۹/۱۹۵۹ · ج۳، ص۲۱۰-۲۱۱، بیروت ۱۴۰۳/۱۹۸۳ · ج ۳، ص ۵۷۱-۵۷۳، دمشق ۱۴۰۴/۱۹۸۴ · ج۵، ص۱۲۲-۱۲۴، چاپ علی اکبر غفاری، بیروت ۱۴۰۱ · ج۶، ص۴۳۵-۴۳۷، چاپ علی اکبر غفاری، بیروت ۱۴۰۱ · ج۴، ص۲۶۰-۲۶۱، لبنان ۱۹۸۰ـ۱۹۸۳ · ج ۲، ص ۳۰۳-۳۰۴، قاهره ۱۳۵۲ · ج۷۶، ص۲۲۸-۲۳۸، بیروت ۱۴۰۳/۱۹۸۳ · ج۷۰، ص۱۵۴-۱۵۸، بیروت ۱۴۰۳/۱۹۸۳ · ابن منظور، لسان العرب، ذیل واژه «لعب» · سوره انبیاء:آیه ۱۶ و ۵۵ · ذیل آیه، بیروت ۱۴۰۰/۱۹۸۰ـ ۱۴۰۳/۱۹۸۳