لعن: اسلام سب و شتم را منع کرده است

خداوند متعال می‌فرماید: «ولا تسبوا الذین یدعون من دون الله فیسبوا الله عدوا بغیر علم...؛ و شما مؤمنان بر آنان که غیر خدا را می‌خوانند دشنام مدهید تا مبادا آنها هم از روی دشمنی و جهالت خدا را دشنام دهند.» پیامبر گرامی اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) نیز به شدت دشنام دادن را نهی کرده است؛ ایشان می‌فرمایند: «سباب المسلم فسوق؛ کسی که به مؤمن ناسزا بگوید همچون کسی است که در پرتگاه هلاکت باشد.» ؛ بنابراین « سب » مطلقا در اسلام حرام است و هر فرد عاقل و دانایی از دشنام و ناسزاگویی و بددهانی رویگردان است و از آن بهره نمی‌گیرد؛ اما مساله لعن با سب فرق می‌کند لعن به معنی راندن و دور کردن از خوبی است. لعن، راندن و دور کردن از خوبی‌ها است.» ؛ همچنین لعن بیزاری از اعمال زشت یک فرد است. لعن اگر از طرف خداوند باشد در آخرت به معنای عقوبت و در دنیا به معنای انقطاع از قبول رحمت و توفیقش است؛ و اگر از طرف انسان باشد به معنای دعا و نفرین و در خواست بر ضرر غیر است». بنابراین لعن به معنی بیزاری از اعمال زشت یک فرد است و دعا برای دور شدن او از رحمت خدا است و شاید بهترین تعبیری که مفهوم لعن عربی را در فارسی منتقل کند عبارت «خدا نیامرزد» است. در این گونه موارد مثلا گفته می‌شود: «خدا فلانی را نیامرزد، کاری کرد که عده‌ای را به کشتن داد.» این تعبیر هیچ بار منفی‌ای ندارد و دعای بر علیه شخصی است که کار پستی مرتکب شده است؛ بنابراین خدایا فلانی را لعن کن؛ یعنی از او نگذر، او را نیامرز. منبع: انعام/سوره۶، آیه۱۰۸ · صحیح بخاری، ج۱، ص۱۹ · ح۲۰۶، ج۱، ص۲۱۷ · وسائل الشیعه، ج۸، ص۶۱۱ · الصحاح، ج۶، ص۲۱۹۶، ماده لعن · المفردات فی غریب القرآن، ج۱، ص۴۵۱، ماده اللعن