لعن: لعن در احادیث رسول خدا

با رجوع به سنت نبوی متوجه می‌شویم که پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) تعبیر «لعن» و مشتقات آن را در موارد بسیاری، حتی در خصوص مسلمانان و برخی از صحابه به کار برده است؛ که همه آنها به سبب کارهای زشتی است که از آنها صادر شده است. پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) گاهی به صورت کلی لعن می‌کرد مانند: دزد ، جوانی که خ. ر. ب. شکل زن درآورد، و نیز زنی که خود را شبیه مرد کند، کسی که حیوانی را ب. غ. نام خدا ذبح کند، کسی که والدین خود را لعن کند، کسی که عمل قوم لوط انجام دهد و یا رشوه بگیرد و... ایشان می‌فرمود: «خدا لعنت کند شراب ، شرابخوار ، ساقی ، بایع و مشتری آن را و...» و نیز می‌فرمود: «خدا لعنت کند گیرنده ربا و دهنده و نویسنده و شاهد آنرا». گاهی هم آن حضرت، افراد مشخص و معینی را لعن می‌کرد؛ پیامبر حکم بن عاص و فرزندان او را لعن کرد.» ؛ و نیز مروان و پدرش مورد لعن رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) قرار گرفتند. حاکم نیشابوری در کتابش مستدرک می‌گوید: «رسول الله لعن ابا مروان ومروان فی صلبه؛ قال نعم، و الا فصمتا اذنایط، کما عمیتا عینای؛ خدایا لعن فرما جلودار، پیرو و سواره را؛ پرسیدیم که تو خود از رسول خدا شنیدی؟ قال: معاویه؛ پاسخ داد: معاویه.» منبع: مسند احمد، ج۵، ص۲۴۳ · سنن ابی داود، ج۳، ص۲۲۴ · مسند احمد، ج۱۱، ص۳۹۱ · مسند احمد، ج۲۶، ص۵۱ · المستدرک علی الصحیحین، ج۴، ص۵۲۸ · وقعه صفین، ص۲۲۰ · جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۷، ص۲۰۰ · الغدیر، ج۱۰، ص۱۳۹