لقیط: نسب

در صورتی‌که فردی ادّعا کند که طفل لقیط، فرزند اوست و عادتاً چنین ادّعایی نسبت به وی ممکن باشد و مدّعی دیگری نباشد، به او ملحق می‌شود، اعمّ از این‌که این ادّعا توسط ملتقط عنوان شود یا دیگری، و اعمّ از این‌که ملتقط مسلمان باشد یا کافر . در این‌جا از مدّعی بیّنه‌ای مطالبه نمی‌شود، زیرا اقامه بیّنه بر نسب مشکل است. این حکم مورد توافق فقها است، البتّه در صورتی که زنی ادّعای فرزندی لقیط را داشته باشد، به نظر برخی از فقها باید بر طبق ادّعای خود بیّنه اقامه نماید. ادّله آن عبارتند از: ۱. اجماع ، که بعضی آن را ادّعا نموده‌اند. ۲. اطلاق و عموم ادّله اقرار ، زیرا مدّعی به نسب مجهولی اقرار نموده است که عادتاً تحقّق آن د. ح. وی امکان‌پذیر است. ۳. اقامة بیّنه بر نسب مشکل است و چنان‌چه با اقرار به نسب ثابت نشود، بسیاری از انساب از بین می‌رود. ۴. روایات دیگری نیز با همین مضمون وارد شده است. آن‌چه گفته شد، مربوط به موردی است که فقط یک نفر ادّعای فرزند لقیط را داشته باشد و چنان‌چه دو نفر مدّعی باشند، به ناچار با اقامه بیّنه ثابت می‌گردد. در این صورت اگر یک نفر اقامه بیّنه نمود به او ملحق می‌شود و آثار نسب مثل ارث و نفقه مترتّب می‌گردد و اگر بیّنه نباشد و یا هر دو اقامه بیّنه نمودند، نسب به حکم قرعه مشخّص می‌گردد. منبع: المبسوط، ج۳، ص۳۴۷ · قواعد الاحکام، ج۲، ص۲۰۱ · جامع المقاصد، ج۶، ص۱۱۸ · مسالک الافهام، ج۱۲، ص۴۸۳-۴۸۵ · وسائل الشیعة، ج۲۶، ص۲۷۱، باب ۶ من ابواب میراث ولد الملاعنه، ح۳ · وسائل الشیعة، ج۲۶، ص۲۷۱، باب ۶ من ابواب میراث ولد الملاعنه، ح۴