ماده 142 قانون کار: پیشینه

اعتصاب و تعطیل کار، نوعی قدرت نمایی از سوی جمع کارگران به شمار می رود تا بدین وسیله، با تحت فشار قرار دادن کارفرما، امتیازاتی را به منظور ارتقاء و بهبود شرایط کار به دست آورند. در قوانین ایران، ماده 33 قانون کار مصوب 1325 هجری شمسی، اعتصاب کارگران را صرفا برای احقاق حق از طریق مسالمت آمیز مجاز می شناخت. ماده مزبور در جریان ملی شدن صنعت نفت و بروز تحولات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی ملغی و در قانون کار بعدی مصوی 1337 پیش بینی نشد. صرفا در ماده 10 آیین نامه سازمان کارگری و کارفرمایی مصوب 1343/3/14 تلویحا آمده بود که تصمیمات مربوط به تعطیلی کار و اعتصاب در صلاحیت مجمع عمومی سندیکای کارگری است. در قانون کار 1369 نیز بحثی از امکان اعتصاب نیست و به طور ضمنی به آن اشاره شده است. منبع: حقوق اساسی و ساختارهای سیاسی، میزان، 1390 · قانون کار در نظم حقوقی کنونی (دفتر پنجم حقوق کار-محشای قانون کار)، نگاه بینه، 1393