دکترین
ماده ۱۲۷۱ قانون مدنی: نکات تفسیری دکترین ماده 1271 قانون مدنی
اگر شخصی، اقرار نماید که مبلغی را بدهکار است؛ ولی شخص طلبکار را معین ننماید؛ چنین اقراری صحیح نیست، ولی اگر مقر ، اعتراف نماید که به یکی از دو شخص معین، مدیون است؛ در این صورت اصل دین ، با اقرار ثابت گردیده؛ در صورتی که یکی از آن دو شخص، طلب را قبول نماید؛ و شخص دیگر نیز، این ادعا را تأیید کند؛ مقر باید دین او را پرداخت نماید؛ در غیر این صورت دادگاه ، ب. ت. ب. دلایل طرفین، طلبکار را معین خواهد نمود. شرایط مربوط به مقرٌله، جزء ارکان اقرار نیست؛ بلکه شرط نفوذ آن است؛ بنابراین مقرٌ له باید موجود، معلوم، و دارای اهلیت باشد.
منبع: شرح قانون مدنی (جلد دوم)، گنج دانش، 1387 · ادله اثبات دعوی، دانش نگار، 1381
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
