ماده ۱۳۱۴ ق

ماده ۱۳۱۴ ق.م. بلوغ ویژه ای را برای شهادت مقرر کرده است که باید آن را اماره رشد گواه نیز به حساب آورد. در این ماده می خوانیم شهادت اطفالی را که به سن پانزده سال تمام نرسیده اند فقط ممکن است برای مزید اطلاع استماع نمود مگر در مواردی که قانون شهادت این قبیل اطفال را معتبر شناخته باشد. پانزده سالگی سنی است که به طور معمول بلوغ جسمانی (۹) و (۱۵) برای دختر و پسر ایجاد شده است، ولی تکرار بلوغ . در ماده ۱۳۱۳ نشان این است که دو شرط بلوغ و پانزده سالگی برای اعتبار و پذیرش شهادت ضروری است. پس اگر ثابت شود که دختر یا پسر پانزده ساله ای بالغ نشده است شهادت او پذیرفته نمی شود، مگر این که گفته شود سن بلوغ دلیل قطعی آن است و خلاف آن را نمی توان اثبات کرد؛ چنان که از ظاهر قانون مدنی بر می آید. دشواری نوظهور دیگر این است که مفاد ماده ۱۳۱۴ ق.م. و شرط بودن سن پانزده در ماده ۱۵۵ قانون آیین دادرسی کیفری که در مقام بیان تمام شرایط صلاحیت شاهد بوده و مرجع ماده ۲۳۳ ق.آ.د.م نیز قرار گرفته است، نیامده و این پرسش را مطرح می سازد که این تغافل آیا به معنی نسخ ضمنی ماده ۱۳۱۴ و حذف شرط سن پانزده سال است یا به دلیل ماهوی بودن قانون مدنی باید آن را حمل بر اشتباه کرد؟