ماده ۱۳۱۶ قانون مدنی: نکات تفسیری دکترین ماده ۱۳۱۶ قانون مدنی

آنچه که شاهد دیده یا شنیده؛ باید با آنچه که مدعی، تحقق آن را، اظهار می‌نماید؛ موافق باشد، بنابراین اگر شهود، به واقعه ای گواهی دهند که به جای موضوع دعوا، به اثبات امر دیگری بپردازد؛ چنین شهادتی، اعتبار ندارد؛ زیرا مثبت ادعای خواهان نمی‌باشد. شهادت یا باید به اثبات امری بپردازد که ملازمه عقلی ، عرفی و قانونی با موضوع مورد ادعا دارد، یا اینکه دادگاه، شهادت را، به عنوان اماره قانونی یا قضایی مرتبط با منظور مدعی، بپذیرد. اختلاف شهود در مفاد گواهی، موجب سقوط شهادت می‌گردد؛ مگر اینکه اختلاف آنان در خصوصیات امر، مؤثر در موضوع شهادت نباشد، لذا اختلاف شهود در خصوصیات امر، اگر موجب اختلاف در موضوع شهادت نباشد؛ اشکالی ندارد. گفتنی است مفاد <a class="artref" href="/ماده/ماده-1316-a_0815110236981">ماده ۱۳۱۶ قانون مدنی</a> ، اختصاص به شهادت نداشته؛ و نسبت به سایر ادله اثبات دعوا نیز، موضوعیت دارد. منبع: آیین دادرسی مدنی (جلد سوم) (دوره پیشرفته)، دراک، 1389 · حقوق مدنی (جلد ششم) (در ادله اثبات دعوا، اقرار، اسناد، شهادت، امارات، قسم، اصول عملیه)، کتابفروشی اسلامی، 1375 · اثبات و دلیل اثبات (جلد دوم) (شهادت- اماره- سوگند و اصول عملی)، میزان، 1388 · ادله اثبات دعوا (دعاوی کیفری و حقوقی) علمی و کاربردی، میزان، 1389