ماده ۱۳۲۴ قانون مدنی: نکات توضیحی ماده ۱۳۲۴ قانون مدنی

اماره، به دو نوع قضایی و قانونی، قابل تقسیم است. اماره قضایی، موجد علم شخصی برای قاضی است. به هنگام تعارض بین امارات قانونی و قضایی، اماره قضایی مقدم است؛ البته چنین نظری، عاری از مسامحه نبوده؛ بلکه مبنای اماره قانونی، غلبه و ظن نوعی است؛ و از همه مهمتر اینکه، به تصویب قانونگذار رسیده‌است، و در صورتی می‌توان اعتبار اماره قانونی را منتفی دانست که اماره قضایی، برای قاضی مفید علم و یقین باشد؛ لذا دیگر نمی‌توان علم او را اماره محسوب نمود؛ بلکه علم قاضی ، دلیلی است متقن، که اماره قانونی، تاب مقاومت در برابر آن را ندارد. منبع: تحصیل نامشروع دلیل در دادرسی‌های مدنی، جنگل، 1391 · نقش دادرس در اثبات دعوای مدنی، جنگل، 1389 · ادله اثبات دعوا در امور مدنی و کیفری، تدریس، 1385