ماده ۲۰۰

ماده ۲۰۰، ۲۳۲ و ۲۳۷ قانون آیین دادرسی مدنی برای استماع شهادت شهود جلسه دادرسی لازم است. بدین توضیح که برخی از دعاوی وجود دارد که خ. د. ش. دادخواست و در ستون دادخواست اسامی شهود خود را ذکر نموده و رویه نیز بر این است که همان جلسه اول دادرسی اظهارات شهود اخذ می شود. مثل دعوای اعسار از هزینه دادرسی و اعسار از محکوم به، که در چنین دعاوی قاضی دادگاه هم زمان با دستور تعیین وقت رسیدگی قرار استماع شهادت شهود را نیز صادر می نماید. اما برخی از دعاوی وجود دارد که در همان جلسه اول نمی توان اظهارات شهود را اخذ نمود؛ من جمله اینکه خواهان دادخواست مطالبه وجه به استناد یک فقره چک را تقدیم دادگاه نموده است که خ. د. ج. دادرسی حاضر و بیان می دارد که مبلغ خواهان را پرداخت نموده است. در چنین صورتی قاضی دادگاه می بایست قرار استماع شهادت شهود را صادر و جلسه دادرسی دیگری را تشکیل دهد و نمی تواند در همان جلسه اظهارات شهود را اخذ نماید مگر اینکه خواهان و خوانده هر دو در این خصوص که اظهارات شهود در همان جلسه اخذ گردد رضایت داشته باشند که مواد فوق الذکر مؤید این مطلب م. ب. و نحوه تحقیق از شاهد در مواد ۲۳۵ الی ۲۴۱ قانون آیین دادرسی مدنی بیان شده است، بدین توضیح که تحقیق از شاهد باید به صورت انفرادی باشد و بعد از ادای گواهی قاضی می تواند از گواهان مجتمعاً تحقیق نماید و قاضی می بایست قبل از ادای گواهی، حرمت گواهی کذب و مسئولیت مدنی و مجازاتی که برای آن مقرر شده است را به گواه خاطر نشان سازد و اینکه استماع اظهارات گواه بدون حضور طرفین دادگاه می تواند برای آزادی گواهان این امر را انجام دهد و بعد از ادای گواهی بلافاصله اصحاب دعوا را از اظهارات گواه مطلع سازد که در این خصوص پیشنهاد می شود ب. ت. ب. اینکه اگر اصحاب دعوا در جلسه رسیدگی حضور داشته باشد ممکن است اظهارات گواه را قطع نماید یا اینکه گواهان در اظهارات خود با تمرکز شهادت ندهند، بهتر است اظهارات گواهان به صورت انفرادی اخذ شود همچنین طبق ماده ۲۳۸ قانون آیین دادرسی مدنی، اظهارات گواه نباید قطع شود و اگر اصحاب دعوا سوالی از گواه داشته باشند، باید بعد از ادای گواهی، توسط دادگاه سوالاتی که مربوط به دعوا م. ب. از گواه به عمل آورند به عنوان مثال اگر خواهان یا خوانده از گواه سوالی دارند نمی توانند خودشان از گواه سوال را بپرسند، بلکه باید توسط دادگاه به عمل آورند. همچنین دادگاه نمی تواند گواهان را به ادای گواهی ترغیب یا منع کنند، بلکه فقط مورد گواهی را مطرح می کنند که رویه قضایی بر این است که قاضی دادگاه این عبارات را در صور تمجلس اظهارات گواه درج می نماید؛ بدین توضیح که مورد گواهی برای شما قرائت بخواهد اظهارات گواه را خود بنویسد میبایست عین اظهارات را درج نماید که برای آزادی بهتر