ماده ۲۷۳ قانون مزبور بطور خاص از م

ماده ۲۷۳ قانون مزبور بطور خاص از م. ع.) یاد کرده و جالب آن است که با لحاظ جهات اعاده دادرسی در فقرات ماده ۲۷۲ آن قانون، م. ع. کسی است که متهم پرونده بوده و به مجرمیت او اصدار حکم شده است. بنابراین از ظاهر جهات مزبور اینگونه استنباط می شود که هرگاه شکایت شاکی رد شود و یا حکم بر برائت مشتکی عنه صادر گردد، شاکی مزبور نمی تواند به عنوان م. ع. تلقی و تقاضای اعاده دادرسی نماید. تنها موارد مردد بندهای ۴ و ۶ مستند مزبور است؛ چه ممکن است متهم پرونده با استناد به اسناد و یا شهادت گواهان موفق به اخذ حکم برائت خویش شده باشد و شاکی با اثبات جعلی بودن اسناد مزبور و یا خلاف واقع بودن شهادت گواهان در مقام اعاده دادرسی برآید. لیکن نام شاکی در میان اشخاص مقرر در ماده ۲۷۳ نیست، مگر اینکه بخواهد از طریق دادستان کل کشور و یا رئیس حوزه قضائی دادستان به این طریق توسل جوید. قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲/۱۲/۴ در مورد م. ع. یا متقاضی عاده دادرسی روشن تر از مقررات پیش از خود است؛ به موجب ماده ۴۷۴ ق.آ.د.ک.ج سال ۱۳۹۲ درخواست اعاده دادرسی در مورد احکام محکومیت قطعی دادگاهها در موارد و جهات هفتگانه ذیل آن پذیرفته می شود؛ عبارات مندرج در جهات هفت گانه مقرر در ذیل ماده ۴۷۴ قانون یاد شده به کیفیتی تدوین شده که حق درخواست اعاده دادرسی را فقط برای متهمی که به مجازات محکوم شده در نظر گرفته است؛ با این ترتیب م. ع. یا متقاضی اعاده دادرسی در امور کیفری تنها ناظر به متهمی است که با ۱ آراء وحدت رویه شماره ۶۷۹ مورخ ۱۳۸۴/۵/۱۸ و شماره ۶۹۴ مورخ ۱۳۸۵/۸۹ هیأت عمومی دیوان عالی کشور.