نظر مشورتی 7/93/2007 مورخ 1393/08/24 اداره کل حقوقی قوه قضائیه با اصلاحات و الحاقات بعدی

سؤال با لحاظ قانون جديد حمايت از خانواده، آيا دادگاه خانواده در صورت مواجه شدن با تقاضاي دستور موقت از سوي خواهان ، بر اساس ماده 7 اين قانون، بايد بدون اخذ تامين ، اقدام به دستور موقت كند يا اينكه دادگاه مي تواند و مختار است كه در صورت صلاح ديد خويش خواهان را از سپردن تامين معاف نمايد نظريه اداره كل حقوقي قوه قضاييه كلمه « مي تواند» در ماده 7 قانون حمايت خانواده 1391، ناظر بر اختيار دادگاه براي قبول يا ردّ درخواست صدور دستور موقت ب. ت. ب. احراز فوريت يا عدم احراز آن مي باشد؛ وگرنه در صورت پذيرش درخواست صدور دستور موقت نسبت به موضوعات مورد اشاره در ماده قانوني صدرالذكر، اصولاً تأمين اخذ نميشود. اين امر قبلاً در ماده20 قانون حمايت خانواده1353 نيز بيان شده بود. نظریه مشورتی شماره 7/93/2007 مورخ 1393/08/24 موضوع استعلام به بررسی نحوه اقدام دادگاه خانواده در خصوص درخواست دستور موقت بر اساس ماده 7 قانون حمایت از خانواده مصوب 1391 می‌پردازد. پرسش این است که آیا دادگاه باید بدون اخذ تامین به درخواست دستور موقت رسیدگی کند یا می‌تواند در صورت صلاحدید، خواهان را از سپردن تامین معاف کند. در پاسخ، نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه بیان می‌کند که واژه «می‌تواند» در ماده 7 به دادگاه اختیار می‌دهد که درخواست صدور دستور موقت را بپذیرد یا رد کند و در صورت پذیرش درخواست، به طور کلی تامین اخذ نمی‌شود. این موضوع همچنین در ماده 20 قانون حمایت خانواده مصوب 1353 نیز آمده است. تاریخ نظریه: 1393/08/24 شماره نظریه: 7/93/2007 شماره پرونده: 93-9/16-1385 نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه: خواهان بخواهد از امتیازات مذکور در ماده ۷ قانون حمایت خانواده ۱۳۹۱، در باب صدور گنجینه دعاوی حقوقی امور شکلی) که در قانون آیین دادرسی در امور مدنی در مبحث دادرسی فوری یا دستور موقت از ماده ۳۱ الی ۳۲۵) وجود ندارد از جمله: ۱- برخلاف مفاد ماده ۳۱۹ قانون آئین دادرسی در امور مدنی، دادگاه خانواده می تواند بدون اخذ تأمین مبادرت به صدور دستور موقت نماید. ۲- برغم تبصره ۱ ماده ۳۲۵ ۱۳۹۱ جهت اجرای دستور موقت صادره توسط دادگاه خانواده، نیازی به تأیید رئیس حوزه قضایی نمی باشد. بنائاً علیهذا همان گونه که در نظریه استنادی مرجع استعلام به شماره ۷/۹۵/۳۲۸۷ مورخ ۱۳۹۵/۱۲/۱۷ بیان شده، اگر خواهان بخواهد از امتیازات مذکور در ماده ۷ قانون حمایت خانواده ۱۳۹۱، در باب صدور دستور موقت استفاده کند، مکلف به تقدیم دادخواست راجع به اصل دعوی قبل از درخواست دستور موقت میباشد؛ در غیر این صورت از امتیازات خاص مندرج در ماده ۷ قانون حمایت خانواده ۱۳۹۱ برخوردار نبوده و عمومات مندرج در مواد ۳۱۰ الی ۳۲۵ قانون آئین دادرسی در امور مدنی بر درخواست دستور موقت وی حاکم خواهد بود.