مُباشَرَت

مُباشَرَت از واژگان به‌کار رفته در فقه ، در سه معنا به کار رفته؛ نخست به انجام دادن کاری بدون واسطه معنا شده؛ دوم به معنای مقابل تسبیب و سوم به معنای استمتاع از همسر است. مباشرت وقتی به امر یا اموری اضافه شود بدین‌معنا است که شخص، خـود اقدام به انجام دادن کاری کند، بدون آنکه وکیل ، اجیر یا نایب بگیرد. مباشرت مقابل تسبیب این است که شخص به طور مستقیم مبادرت به انجام دادن کاری کند، نه به طور غیر مستقیم با فراهم کردن مقدمات و زمینه‌های آن؛ و مباشرت وقتی به نساء یا مرأه اضافه می‌شود عبارت است از استمتاع از زن از طریق آمیزش ، لمس کردن، بوسیدن و مانند اینها.