مبحث نمایندگی در اقامه ی دعوا

بحث نمایندگی و جانشینی قائم مقامی طرفین پیمان را قبلاً در شرح ماده ۶ به طور نسبتاً مفصل دیدیم و نیازی به تکرار مجدد آن نیست. در اینجا صرفاً در مقام بیان این امر هستیم که چون کارفرما نوعاً به عنوان یکی از دستگاه های اجرایی دولتی دارای شخصیت حقوقی است و از طرفی پیمانکار نیز غالباً و عموماً به عنوان یکی از شرکتهای موضوع قانون تجارت دارای شخصیت حقوقی است، پس در اصل، هم خواهان و هم خوانده که برای حل اختلاف خویش به دادگاه رجوع می کنند نخستین چیزی را که باید در دادگاه پیش از طرح ماهیت اصلی دعوا ثابت کنند، نمایندگی شخصی است که از طرف شخصیت حقوقی متبوع خود طرح دعوا کرده یا از دعوا دفاع می کند. زیرا پیشتر توضیح دادیم که امور و کارهای اشخاص حقوقی توسط اشخاص طبیعی حقیقی انجام می شود. شخص طبیعی کاری را انجام می دهد پیش از هر چیز باید نمایندگی خود را از آن شخصیت حقوقی اثبات کند. از طرف کارفرما دلیلی که شخص حقیقی نماینده ی دستگاه اجرایی است باید مشخص کند که از سوی کدام مقام دولتی او ذی سمت در مقام کارفرمایی است. مثلاً حکم انتصاب فلان مدیر کل در یک اداره از سوی مقام بالاتر دلیل مدیریت او محسوب می شود یا روزنامه ی رسمی جمهوری اسلامی ایران که در آن تمام اطلاعات مربوط به شرکتهای موضوع قانون تجارت چاپ و منتشر می شود دلیل متقنی است که نمایندگی شخص یا اشخاصی را در آن شرکت مدلل می دارد. پس، احراز نمایندگی قانونی در زمان طرح دعوا از ناحیه ی هر یک از طرفین پیمان در دادگاه امری واجب و ضروری است. در مسأله ی پیمان جهت انجام اقدامات قضایی در دادگاه دو نوع نمایندگی را باید بررسی کرد