متنِ منبع: آداب الصلاة، ج 1، ص 49

في الكافى عن أبي عبد اللّه عليه السلام، قال: رأس كلّ خطيئة حبّ الدّنيا. [76] و روايات كثيره ديگر نيز به اين مضمون با اختلاف تعبير وارد است. [77] و بس است براى انسان بيدار همين حديث شريف، و كفايت مى‌كند براى اين خطيئه بزرگ مهلك همين كه سرچشمه تمام خطاها و ريشه و پايه جميع مفاسد است. با قدرى تأمّل معلوم شود كه تقريبا تمام مفاسد اخلاقى و اعمالى از ثمرات اين شجره خبيثه است. هيچ دين و مذهب باطلى تأسيس در عالم نشده و هيچ فسادى در دنيا رخ نداده مگر به واسطه اين موبقه عظيمه- قتل و غارت و ظلم و تعدّى نتايج اين خطيئه است، فجور و فحشاء و دزدى و ساير فجايع زاييده اين جرثومه فساد است. انسان داراى اين حبّ از جميع فضائل معنويّه بر كنار است: شجاعت، عفت، سخاوت، عدالت كه مبدأ تمام فضائل نفسانيّه است، با حبّ دنيا جمع نمى‌شود. معارف الهيّه، توحيد در اسماء و صفات و افعال و ذات، و حق‌جويى و حق بينى با حبّ دنيا متضادّند، طمأنينه نفس و سكونت خاطر و استراحت قلب، كه روح سعادت دو دنيا است، با حبّ دنيا مجتمع نشود. غناى قلب و بزرگوارى و عزّت نفس و حرّيّت و آزاد مردى از لوازم بى‌اعتنايى به دنيا است، چنانچه فقر و ذلّت و طمع و حرص و رقّيّت و چاپلوسى از لوازم حبّ دنيا است. عطوفت، رحمت، مواصلت، مودّت، محبّت، با حبّ دنيا متخالفند. بغض و كينه و جور و قطع رحم و نفاق و ديگر اخلاق فاسده از وليده‌هاى اين امّ الأمراض است. و في مصباح الشّريعة قال الصّادق عليه السلام: الدنيا بمنزلة صورة: رأسها الكبر، و عينها الحرص، و اذنها الطّمع، و لسانها الرّياء، و يدها الشّهوة، و [76] -« منشأ هر خطايى دوستى دنياست.» اصول كافى،« كتاب الايمان و الكفر»،« باب حبّ الدّنيا و الحرص عليها»، حديث 1. [77] - از جمله به روايات 1 تا 17 باب مذكور در منبع پيشين مراجع شود. منبع: آداب الصلاة، ج 1، ص 49