متنِ منبع: اعلام القرآن، ج 1، ص 90

آزر على اكبر ارجى، على خراسانى‌ آزر: ابِ (عموى) بت‌پرست ابراهيم عليه السلام‌ واژه آزر فقط يك بار در قرآن آمده: «و إِذ قَالَ إِبرهيمُ لِأَبيهِ ءَازَرَ أَتتَّخذُ أَصناماً ءَالِهةً إِنّى أَرَل- كَ و قَومَكَ فِى‌ضَللٍ مُبينٍ» (انعام/ 6، 74) و در دوازده مورد ديگر بدون ذكر نامش، از او به صورت «ابِ ابراهيم» ياد شده است. ريشه لغوى‌ بيش‌تر لغت شناسان چون ابن‌منظور، [1] جوهرى‌ [2] و جواليقى، [3] آزر را نامى غير عربى مى‌دانند. گروهى، اصل‌آن‌راعبرى، [4] و عدّه‌اى سريانى، [5] و جمعى نيز فارسى‌ [6] مى‌شمرند. جوهرى، آزر را برگرفته از «آزَرَ فلانٌ فلاناً» به معناى مددكار مى‌داند. وى را از آن رو آزر مى‌گفتند كه قومش را بر پرستش بت‌ها يارى مى‌كرد. [7] به نظر ابن‌فارس، آزر، مشتق از «ازْر» به معناى قوّت است‌ [8] . برخى واژه پژوهان معاصر، كلمه آزر را معرّب «آزور» به معناى «كمر بسته به خدمت» و مشابه كلمه وزير دانسته‌اند و از آن‌جا كه او وزير مورد اعتماد و گرداننده امور نمرود بود، آزر لقب گرفت. [9] برخى ديگر به استناد منابع كهن عهد [1] . لسان العرب، ج 1،ص 132، «أزر» [2] . الصحاح، ج 2، ص578، «آزر» [3] . المعرب، ص 21،«آزر» [4] . الاتقان، ج 1، ص291 [5] . ينابيع الاسلام، ج1، ص 56 [6] . تفسير قرطبى، ج 7،ص 16 [7] . الصحاح، ج 2، ص578، «آزر»؛ تفسير قرطبى، ج 7، ص 16 [8] . مقاييس اللغه، ج1، ص 102، «أزر»؛ تفسير قرطبى، ج 7، ص 16 [9] . التحقيق، ج 1، ص76، «آزر» منبع: اعلام القرآن، ج 1، ص 90