متنِ منبع: اوصاف الاشراف، ج 1، ص 77

فصل پنجم (در يقين) قال اللّه سبحانه و تعالى: وَ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ‌ [1] . و در حديث آمده است كه « من‌ [2] اعطى اليقين و من أوتي حظّه منه لا يبال بما انتقص من صلاته و صومه» [3] يقين در عرف، اعتقادى باشد جازم مطابق ثابت كه زوالش ممكن نباشد، و آن به حقيقت مؤلف بود از علم به معلوم، و از علم به آنكه خلاف آن علم اوّل محال باشد. و يقين را مراتب است، و در تنزيل‌ [4] علم اليقين و عين اليقين‌ [5] و حق اليقين آمده است، چنانكه فرموده است: « لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ ثُمَّ لَتَرَوُنَّها عَيْنَ الْيَقِينِ» . [6] و ديگر گفته است: « وَ تَصْلِيَةُ جَحِيمٍ إِنَّ هذا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ» . [7] و در مثل آتش كه در باب معرفت گفته آمد مشاهده هر چه در نظر آيد به توسّط نور آتش به مثابت علم اليقين است، و معاينه جرم آتش كه مفيض‌ [8] نور است بر هر چه قابل اضائت باشد به مثابت‌ [1] بقره- 4. [2] ن و گ: من اقلّ ما اوتيتم اليقين. [3] محجة البيضاء: 7- 106 [4] ن: در تنزيل قرآن. [5] گ: و در قرآن علم اليقين و حق اليقين آمده است. [6] تكاثر- 5- 7. [7] واقعه- 94- 95. [8] ن: مقتضى. منبع: اوصاف الاشراف، ج 1، ص 77