متنِ منبع: ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب، ج 6، ص 163

چنانچه ضمن شرح حال شيخ بهائى و بعضى ديگر اشاره نموديم بعضى از اصطلاحات عرفانى كه در اشعار اين عالم ربّانى و يا ديگر اكابر مذكور است محمول بهمان معانى اصطلاحى ميباشد و نظائر آنها در كلمات اجلّه خصوصا علماى اخلاقى بسيار است. وفات ملّا احمد نراقى در سال هزار و دويست و چهل و چهارم و يا موافق آنچه از بعض تلامذه‌اش نقل شده در اوّل شب يكشنبه بيست و سيّم ربيع الثانى چهل و پنجم هجرى قمرى در قريه نراق با وباى عمومى واقع شد، جنازه او پيش از دفن بنجف اشرف نقل و در سمت پشت سر مبارك در جانب صحن مطهّر مرتضوى مدفون گرديد. در روضات الجنّات از بعض تلامذه نراقى نقل كرده است كه در موقع نقل جنازه بنجف در يكى از منازل بجهت كثرت حرارت هوا از تعفّن جسد شريفش انديشناك بودم تا آنكه براى استعلام حقيقت حال نزديكى جنازه رفتم و بجز رايحه طيّبه كه گويا مشگ ناب بوده چيزى احساس نكردم بلكه تا دم قبر اصلا تغييرى در بدن شريفش نبوده است. نگارنده گويد: بالاتر از اين آن است كه بواسطه معتمد از آقاى حاج سيد احمد خسروشاهى تبريزى كه مقدارى از شرح لمعه را در بدايت حال پيش وى خوانده بودم نقل است كه جنازه والد مبرور خود آقاى حاج سيد محمد خسروشاهى را بنجف نقل و محض پاس احترام پدرى خودش بشيب زمين اموات فروشده كه جنازه را بگذارد در آن حال كه اواخر قرن سيزدهم و يا اوائل قرن چهاردهم هجرى قمرى بوده هردو جنازه صاحب ترجمه ملا احمد نراقى و پدرش ملا مهدى نراقى را صحيحا و سالما ديده بطورى كه اصلا خطرى بديشان نرسيده بوده است. با در نظر گرفتن تاريخ وفات ايشان مكشوف ميگردد كه اين خود امرى عجيب خارق عادت بوده و تنها اثر خدمات دينيّه مخلصانه است و بس. كار پاكانرا قياس از خود مگير. (ص 27 ت و 180 هب و 384 مس و 103 قص و 249 ج 11 عن و 463 رياض العارفين و غيره) نراقى- حاج ملا محمد - نراقى، ملقّب به عبد الصاحب، معروف به حجة الاسلام، فرزند حاج ملا احمد نراقى مذكور فوق از اكابر علماى اماميّه‌ منبع: ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب، ج 6، ص 163