متنِ منبع: شرح حدیث «جنود عقل و جهل»، ج 1، ص 415

و قلب سليم كه در آن غير خدا نباشد البته در آن جهان هم- كه نشئه ظهور ملكات و سرائر قلب است- در آن غير خدا نخواهد بود. در ضمير ما نمى‌گنجد به غير از دوست كس‌ هر دو عالم را به دشمن ده كه ما را دوست بس‌ [1] و شايد آيه شريفه: «يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ^ ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً^ فَادْخُلِي فِي عِبادِي^ وَ ادْخُلِي جَنَّتِي» [2] نيز اشاره به مقام اين طور اشخاص و كُمَّل از اولياء باشد؛ زيرا صاحب نفس مطمئنّه مخاطب شده به رجوع به ربّ خود او- كه البته حق تعالى‌ است- بى‌صبغه اسماء. و راضى و مرضى بودن جذبه حبيب و محبوبى است كه خود مركب سير الى اللَّه است و نتيجه دخول در جرگه عباد اللَّه است- كه از تمام صبغه‌ها مبرّى‌، و به حقيقت اخلاص موصوفند-، و ثمره آن دخول در جنّت ذات كه جنّت لقاء اللَّه است مى‌باشد. درجه سوّم از صبر، صبر در معصيت است كه انسان در جهاد با نفس و جنود ابليس خوددارى و صبر كند، و به واسطه پافشارى و مصابرت، بر آنها غلبه كند. و از براى اين درجه، مقامات و حقايق و رقايق بسيار است، و در هر درجه صبر در اين مقام مشكلتر و دقيقتر از صبر در طاعات است؛ بلكه اگر كسى از اين ورطه گذشت، صبر در طاعات براى او سهل و آسان شود. پس مهمتر از هر چيز از براى سالك الى اللَّه، صبر در معصيت است. و همان طور كه صبر در مجاهده با قوّه شهوت و غضب و شيطنت- كه منشأ [1] ديوان حافظ شيرازى، ص 200. [2] اى روح آرامش يافته، خشنود و پسنديده به سوى پروردگارت بازگرد، و در زُمره بندگان من داخل شو، و به بهشت من در آ. (فجر/ 30- 27). منبع: شرح حديث «جنود عقل و جهل»، ج 1، ص 415