متنِ منبع: فرهنگ فقه فارسی، ج 5، ص 546

گواهى ذمى اى كه هم كيشانش او را عادل و صالح مى‌دانند، در خصوص وصيّت مسلمان، در صورت يافت نشدن مسلمانى عادل براى شهادت، پذيرفته مى‌شود.[2] برخى قدما پذيرش شهادت او را مشروط به غريب بودن وصيت كننده دانسته‌اند.[3] ( ابن السبيل) ( سفر) [1]مستند الشيعة 14/ 33 ؛ جواهر الكلام 22/ 461 [2] جواهر الكلام 41/ 19 ـ 20 [3] الكافى فى الفقه/ 436 ؛ المبسوط 8/ 187 . غريق غرق غريم غَريم : طلبكار/ بدهكار. واژه غريم در لغت هم به معناى طلبكار آمده و هم بدهكار.[1] در كلمات فقها نيز در هر دو معناى ياد شده به كار رفته است.[2] ( دَين) [1]لسان العرب و مجمع البحرين ، واژه «غرم» [2] الوسيلة/ 110 ؛ فقه القرآن 1/ 382 . غزال آهو غَزْل ريسندگى غسالخانه غَسالخانه: محل غسل دادن ميّت. از آن به مناسبت در باب زكات و وقف سخن گفته‌اند. ساختن غسالخانه در زمينى كه تنها براى خاك سپارى اموات يا مسجد وقف شده است، جايز نيست؛[1] چنان كه تخريب غسالخانه وقفى و تغيير كاربرى آن جايز نمى‌باشد و در صورت تخريب بايد به حالت پيشين بازگردانده شود.[2] ساختن غسالخانه از زكات، از سهم سبيل اللّه‌( سبيل اللّه‌) جايز است.[3] [1]مجمع المسائل 2/ 372 ـ 373 ؛ استفتائات (بهجت) 2/ 72 ؛ جامع الاحكام (صافى) 1/ 280 ـ 281 [2] جامع الاحكام (صافى) 1 / 281 [3] مجمع المسائل 4/ 234 . غساله غُساله: آب جدا شده از شى‌ء نجس هنگام شستن آن. غساله عبارت است از آبى كه هنگام شست و شوى چيز نجس، مانند بدن و لباس به خودى خود و يا با فشردن، از آن جدا مى‌شود[1] البته غساله بر مطلق منبع: فرهنگ فقه فارسي، ج 5، ص 546