مرثیه: مرثیه بر گذر عمر

مانند این غزل حافظ: ۶. ۱ - مرثیه‌ای از حافظ مژده وصل تو کو کز سیر جهان برخیزم ••• طایر قدسم و از دام جهان برخیزم به ولای تو که گر بنده خویشم خوانی ••• از سر خواجگی کون و مکان برخیزم یا رب از ابر هدایت برسان بارانی ••• پیشتر زان‌که چو گردی ز میان برخیزم بر سر تربت من بی می و مطرب منشین ••• تا به بویت ز لحد رقص‌کنان برخیزم ۶. ۲ - مرثیه‌ای از سعدی و یا سعدی در این ابیات در حسرت ایام گذشته را می‌خورد: هر دم از عمر می‌رود نفسی ••• چون نگه می‌کنم نماند بسی ای که پنجاه رفت و در خوابی ••• مگر این پنج روز دریابی خجل آن کس که رفت و کار نساخت ••• کوس رحلت زدند و بار نساخت خواب نوشین بامداد رحیل ••• باز دارد پیاده را ز سبیل ۶. ۳ - مرثیه‌ای از فرخزاد گاهی شاعر به یاد خاطرات گذشته مویه و نوحه سر می‌دهد؛ منبع: نادر؛ مدح، تهران، معین، ۱۳۷۴، ص۲۴ · سیروس؛ تهران، میترا، ۱۳۸۵، ص۳۶۷