مرجئه (راسخون): مرجئة اهل‌السنّه

شاید بدین جهت که آن‌ها در برابر خوارج و برخلاف آنها، عمل را از ارکان ایمان نشناختند و مرتکب معصیت کبیره را که توبه نکرده واجب‌القتل ندانستند. به روایتی اولین کسی که اهل جماعت را مرجئه نامید نافع بن ارزق خارجی (و: ۶۵ هـ) است. باز به وی گفت کسی که عقیده دارد خداوند حج کعبه را واجب کرده، امّا احتمال می‌دهد که آن جز این کعبه باشد که در مکان فعلی واقع است مؤمن است یا نه؟ گفت مؤمن است. لِأَنَّ مَعْصِیَةً کَائِنَةً فِی طَرَفٍ مِنَ الْأَطْرَافِ لَا تُنَافِی إِیمَانًا فِی الْقَلْبِ. منبع: التبصیر فی الدین، ۱۹۵۵، ص۹۱ · مقالات الاسلامیّین، ص۲۱۹ · ملل و نحل، ج۱، ص۱۶۴ · التبصیر فی الدین، ۱۹۵۵، ص۱۵۳ · التبصیر فی الدین، ۱۹۵۵، ص۱۷۳ · التبصیر فی الدین، ۱۹۵۵، ص۱۸۳-۱۸۲