مستندات قاعده من ملک (قواعد فقه)

هرچند حدیث، حجیتِ اقرارِ عاقل بر ضرر خود را اثبات می‌کند، اما قاعده «من ملک» اعم است و شامل اقاریر بر ضرر غیر و حتی در حدود اذن صبی می‌شود. ادعای اجماع درباره آن فراگیر ولی غیرقطعی است و برای استحکام، با دلایل دیگری چون ایتمان ، ملازمه و بنای عقلاء تقویت می‌گردد. دلیل ایتمان بر پذیرش گفتار شخص امین در حدود اذن است، ولی به‌سبب عدم شمول اقرار صبی و پس از زوال اذن، عام نیست. دلیل ملازمه پیوند میان قدرت بر تصرف و حجیت اقرار را می‌کوشد اثبات کند که در تحلیل عقلی ناتمام است. بنای عقلاء با رفتار عرفیِ مبتنی بر صدقِ شخصِ مختار، مهم‌ترین مؤید شرعی قاعده به‌شمار می‌آید. فروع متعدد فقهی چون اقرار عبد ماذون، مریض ، وکیل ، ولی ، مسلمانِ مؤمِن به امان و طفلِ ماذون، نمونه‌های عملی آن‌اند و استناد گسترده فقها به این موارد، جایگاه قاعده را در منظومه فقهی تثبیت کرده است.