مصادیق قاعده غرور (قواعد فقه)

مصادیق قاعده غرور ، از مباحث قواعد فقه به معنای تحقق ضمان برای « غارّ » در صورت فریب خوردن دیگری و ورود خسارت به او، در حوزه‌های متنوع حقوقی قابل شناسایی است. این قاعده در مواردی همچون معاملات فضولی (به‌ویژه در صورت جهل مشتری به فضولی بودن)، تدلیس در ازدواج ، شهادت کذب، غصب اموال و حضور میهمانان ناآگاه در آن، وکالت‌های دروغین و همچنین ضمان بایع در صورت عدم تطابق مقدار مبیع با اوصاف قراردادی، به عنوان مبنای مسئولیت قهری و جبران خسارت مورد استناد قرار می‌گیرد. با وجود اختلاف‌نظر فقها در خصوص شمول قاعده بر موارد جهلِ غارّ، رویه غالب، انتساب فعل زیان‌بار به مسبب را حتی در صورت فقدان قصد و علم، برای اثبات مسئولیت کافی می‌داند. بدین ترتیب، قاعده غرور به عنوان ابزاری کارآمد برای حمایت از افراد مغرور و الزام فریب‌دهنده به جبران خسارات وارده، نقش مهمی در نظام حقوقی و قانون مدنی ایفا می‌کند.