مصلحت عمومی (فقه سیاسی)

مصلحت عمومى ، در فلسفه سیاسی و فقه اسلامی به معنای تأمین خیر و سود برای همه یا جمع قابل توجهی از جامعه است. تفاوت آن با مصلحت فردی و گروهی در گستره تأثیر و عمومیت آن است. این مفهوم نسبی و تطبیقی است و تحقق عملی آن مستلزم شاخص‌ها و مبانی اعتقادی، ارزشی و فرهنگی جامعه اسلامی است. در فقه شیعه ، مصلحت عمومى از طریق احکام اولی ، احکام ثانوی (قواعد) و احکام حکومتی سامان یافته است. در فقه اهل سنت عمدتاً در قالب حفظ اسلام، جان، نسل، عقل و مال ( مصالح مرسله ) تبیین شده است. مصلحت عمومی ابزار تحقق امنیت، عدالت ، وحدت، توسعه اقتصادی و فرهنگی، ارتقای معنویت، ترویج اخلاق اسلامی و مقابله با ظلم و فقر است. با رعایت اصول و قواعد شرعی قابل دسترس و تحقق عموم است.