مطلق و مقید

مطلق و مقید دو صفت از صفات لفظ در دانش اصول فقه هستند که به گستره شمول آن بر افراد یک ماهیت دلالت دارند. لفظی را که بدون قید و شرط بر تمام مصادیق خود شمول داشته باشد مطلق و لفظی را که دایره شمول آن محدود شده باشد مقید می‌نامند. در دانش علم اصول پیرامون چگونگی دلالت بر شیوع و سریان در کلام مطلق دو دیدگاه عمده وجود دارد. باید توجه داشت که مطلق و مقید اموری نسبی هستند؛ به این معنا که یک مفهوم ممکن است نسبت به یک صفت، مقید و نسبت به صفتی دیگر، مطلق باشد. این تقابل از مباحث مبنایی در فهم مراد شارع و استنباط احکام شرعی به شمار می‌آید.