معایب داوری — در قراردادهایی که شرط داوری وجود دارد

- در مواردی تقویم خواسته در عرضحال یا دادخواست داوری برای خواهان غیر ممکن می نماید. با این توضیح که ممکن است تعیین میزان خواسته برای خواهان ممکن نباشد. مانند مواردی که در دادگاه ها، میزان خواسته پس از رسیدگی و جلب نظر کارشناسی به دست می آید. در این خصوص در مقررات داوری چیزی پیش بینی نشده است. پس معلوم نیست حق الزحمه ی داور یا داوران با چه معیاری باید پرداخت شود. چرا که داور یا داوران نمی توانند حق الزحمه ی داوری را ط. ت. یا با توافق پیشاپیش تعیین نمایند. و اگر حق الزحمه ی داوری موکول به صدور رأی داوری گردد چنانچه پس از تحمل زحمات و مشقات داوران، خواهان محکوم به بی حقی شود مسلماً م. ع. (خواهان) از پرداخت هر گونه وجهی بابت حق الزحمه ی داوری امتناع خواهد کرد و در صورتی که دعوای او وارد تشخیص و طرف مقابل محکومیت حاصل نماید باز هم معلوم نیست که آیا خواهان محکوم له) تمایل به پرداخت حق الزحمه ی داوران خواهد داشت یا نه. در مواردی دادگاه ها بنا به تقاضای خواهان داوری مبادرت به تعیین داور می نمایند. پس از تعیین داور، حسب عادت مألوف در تودیع حق الزمه ی کارشناسی بدون توجه به میزان خواسته به متقاضی داوری دستور می دهند که مبلغی را علی الحساب بابت حق الزحمه داوری در صندوق دادگستری تودیع نماید. اما همان مشکل مندرج در بند (۸) بالا در اینجا نیز صادق است زیرا، پس از صدور رأی داوری، این احتمال وجود دارد که متقاضی داوری از پرداخت باقیمانده ی حق الزحمه ی داوری استنکاف نماید. در این صورت نمی توان ابلاغ رأی داوری را در گرو پرداخت حق الزحمه ی داوری قرارداد چرا که ابلاغ نکردن رأی داور خلاف قانون است. پس دادگاه ها مکلفند پیش از تعیین داور میزان خواسته را از متقاضی تعیین داور جویا و با رعایت ماده ۴۹۷ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی او را مکلف به پرداخت نیمی از حق الزحمه ی داوری ط. ت. ی مندرج در ماده ۴۹۸ همان قانون در صندوق دادگستری بنمایند. بدیهی است برای نیم دیگر حق الزحمه ی داوری که به عهده ی خوانده است داور یا داوران می توانند با خواهان قرارداد جداگانه ای داشته باشند. ۱۰ گاهی مشکل در قبول داوری و تشکیل مرجع حل اختلاف پیش می آید. با این توضیح که طرفین قرارداد شخصی را به عنوان داور در قرارداد خود تعیین کرده اند اما به شخص مزبور دسترسی وجود ندارد. اقامتگاه او معلوم نیست و خواهان داوری نمی تواند از او درخواست داوری نماید. چه باید کرد؟ از یک سو اختلاف باید توسط داور مذکور حل و فصل شود و از سوی دیگر نمی تواند دعوای خود را در دادگاه طرح کند. راه حل این مشکل نیز در مقررات داوری پیش بینی نشده است. ⚠ احتیاط: ممکن است آغاز یا پایانِ مطلب در بندِ مجاور باشد. ۱۰ گاهی مشکل در قبول داوری و تشکیل مرجع حل اختلاف پیش می آید. با این توضیح که طرفین قرارداد شخصی را به عنوان داور در قرارداد خود تعیین کرده اند اما به شخص مزبور دسترسی وجود ندارد. اقامتگاه او معلوم نیست و خواهان داوری نمی تواند از او درخواست داوری نماید. چه باید کرد؟ از یک سو اختلاف باید توسط داور مذکور حل و فصل شود و از سوی دیگر نمی تواند دعوای خود را در دادگاه طرح کند. راه حل این مشکل نیز در مقررات داوری پیش بینی نشده است. ۱ در قراردادهایی که شرط داوری وجود دارد غالباً مدت انجام داوری پیش بینی نمی شود. در این صورت طبق تبصره ی ماده ۴۸۴ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی مدت داوری سه ماه است. اما به علت گستردگی موضوع اختلاف داور یا هیأت داوری نمی تواند ظرف مدت ۳ ماه اختلاف را حل و فصل نماید. در این صورت به استناد بند (۴) ماده ۴۸۹ قانون مرقوم، رأی داوری باطل است. خواهان پس از تحمل هزینه ی حق الزحمه ی داوری ناچار است دعوای خود را در دادگاه مطرح سازد. آیا این امر منصفانه است؟ ۱۲ - مشکل نظام ابلاغ و دسترسی نداشتن به خوانده و عدم رسیدگی غیابی از دیگر مشکلات و عیوب داوری است. مادامی که طرف مقابل از موضوع اختلاف خواهان آگاهی ندارد و امکان دفاع برای وی نیست و طرز ابلاغ عرضحال خواهان نیز در قانون پیش بینی نشده، آیا داور میتواند بدون استماع دفاعیات خوانده مبادرت به صدور رأی نماید؟ این مشکل زمانی مضاعف می شود که نامه ی داور یا عرضحال داوری خواهان به نحوی به خوانده ارسال میشود و او ب. ت. ب. تخلفات قراردادی خویش و آگاهی از این که طرف قرارداد او از طریق داوری در صدد احقاق حق خود است به شخصی که عرضحال یا نامه ی داور را به او ابلاغ میکند هویت خود را کتمان و وانمود میکند که شخص خوانده با مشخصات ذکر شده در نامه خود وی نیست!! ۱۳ دادگاه ها در مواردی برای حصول حقیقت ناچار از استعلام امر از مراجع اداری و قضایی هستند. در داوریهای سازمانی که به حکم قانون ایجاد می شوند و دارای قواعد و آیین داوری هستند (مانند مرکز داوری اتاق بازرگانی ایران) مراجع یاد شده مکلف به پاسخ استعلام به مرکز مزبورند. اما در داوریهای موردی یا داوریهای سازمانی غیر متکی به قانون چنین امکانی برای داور فراهم نیست و مراجع مذکور مکلف به پاسخ استعلام نیستند. در این خصوص نیز قانون ساکت است و معلوم نیست داور چه وظیفه ای دارد؟ ۱ - داوری های موردی و غیر سازمانی فاقد قواعد و آیین داوری هستند. در این صورت اگر توافقی بین طرفین اختلاف و داور وجود نداشته باشد، طرز تشکیل جلسات و نحوه ی تمدید مدت داوری و چگونگی ابلاغ و دیگر تشریفات داوری در هاله ای از ابهام باقی می ماند. ۱۵۔ اگر طبق توافق طرفین و داوران تمدید مدت داوری به داور یا داوران تفویض شده باشد، این امکان وجود دارد که اگر داور یا داوران سوء نیت داشته باشند می توانند