معرفت قرآنی: بهره‌مندی از قرآن

قرآن که خود، علم ممثَّل است، بیش از هر چیز جوامع بشری را به دانش فرا می‌خواند؛ چون با سرمایه‌ی بینش علمی، فروغ هدایت آن روشن‌تر می‌شود؛ زیرا گرچه رهنمود قرآن در بشارت دادن و بیم‌دادن عالم است... «لِیَکُونَ لِلعالَمینَ نَذیراً»؛ («تا برای جهانیان بیم‌دهنده باشد».)، لیکن سودمندان از آن، کسانی‌اند که از زبانه دوزخ هراسناک‌اند: «انّما اَنتَ مُنذرٌ مَن یخْشاها» و هراسناکان از شعله جهنم ، زیاد نیستند و مهم‌ترین آنان عارفان به خدای سبحان و عالمان به احکام و حکم اویند: «اِنَّما یَخْشَی الله مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ» و در پرتو خداباوری و خداپروایی، شایسته‌ی هم‌نشینی فرشته‌ها شده و در صحنه‌ی برجسته‌ترین معارف الهی یعنی توحید به شهادت نشسته و ادای شهادت آنان مسموع گوش دل صاحب‌دلان شده، و مُهر تأیید و امضای خدای واحد را همراه خود دارد: «شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلَهَ إِلا هُوَ وَالْمَلائِکَةُ وَأُولُو الْعِلْمِ قَائِمًا بِالْقِسْطِ لا إِلَهَ إِلا هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ»؛ «خداوند گواهی می‌دهد که معبودی جز او نیست و فرشتگان و صاحبان دانش گواهی می‌دهند (خداوند در تمام عالم) قیام به عدالت دارد و معبودی جز او نیست که هم توانا و هم حکیم است». منبع: فرقان/سوره۲۵، آیه۱ · نازعات/سوره۷۹، آیه۴۵ · فاطر/سوره۳۵، آیه۲۸ · آل‌عمران/سوره۳، آیه۱۸