معیشت قرآنی: کمال حقیقی انسان

مال و آنچه جدای از حقیقت روح آدمی است، کمال انسان محسوب نمی‌شود بلکه وسیله‌ی رفع نیازهای طبیعی م. ب. و چون تهیّه‌ی وسائل آن بدون رنج نیست مقدار معقولی از کشش درون و لذّت مالک شدن در نهان طبیعی انسان نه فطری وی ذخیره شده است تا به بها و بهانه‌ی آن، رنج تحصیل مال تحمّل شود. قرآن کریم همانطوری که اختران سپهری را زیور گنبد مینا می‌داند نه زینت انسان:«اِنّا زیَّنَا السّماءَ الدُّنیا بِزینهٍ الْکَواکِب» باغ و مرغزار زمینی را زینت زمین می‌شمارد، نه زیور بشر:«اِنّا جَعَلْنا ماعَلَی الْاَرضِ زینَهً لَها لَنبْلُوَهُمْ اَیًُّهُم احسَنُ عَمَلاً و انّا لَجاعِلُونَ ما عَلَیها صَعیداً جُرُزاً» ما آنچه را روی زمین است زینت آن قرار دادیم تا آنها را بیازماییم که کدامینشان بهتر عمل می‌کند.» لیکن ایمان که از سنخ روح است آن را زیور جان آدمی می‌داند:«حبَّبَ اِلیکُمَ الاِیمانَ وَ زَیَّنَهُ فی قُلوبِکُمْ وَ کرَّهَ الیکُمُ الْکُفر و الفُسوق و العِصْیانَ» خدا ایمان را محبوب شما قرار داده و آن را در دلهای شما زینت بخشیده و کفر و فسق و گناه را منفورتان قرار داده.» منبع: صافات/سوره۳۷‌، آیه‌ ۶ · کهف/سوره‌۱۸، آیه۸۷ · حجرات/سوره۴۹‌، آیه‌ ۷