مقطع احتساب خسارت تأخیر تأدیه

اثر دیگری که تاریخ تقدیم دادخواست از خود به جای می گذارد، مبدایی برای محاسبه خسارت تأخیر تأدیه است. از این جهت، اظهارنامه و دادخواست دارای اثری مشترک هستند. استحقاق خواهان برای برخورداری از خسارت تأخیر تأدیه چنان که در ماده ۵۲۲ ق.آ.د.م پیش بینی شده، متوقف بر مطالبه آن است. مطالبه خسارت تأخیر تأدیه در بهترین و شاخص ترین فرض آن تقاضای خسارت مزبور در قالب و در متن دادخواست است که اصولاً همراه با اصل دعوا مطالبه میشود. مطالبه خسارت مزبور در سند آغازگر دادرسی یعنی دادخواست طریقی رسمی از منظر قضایی است که در درستی اصل مطالبه نمی توان به خود تردید راه داد. مورد دوم، مطالبه خسارت تأخیر تأدیه به موجب اظهارنامه موضوع مواد ۱۵۶ و ۱۵۷ ق.آ.د.م است که آن نیز اثری مانند دادخواست از خود به جای می گذارد. سومین وسیله مطالبه از سایر طرق ممکن مانند اعلام شفاهی ارسال نامه عادی ارسال از طرق تجهیزات الکترونیکی مانند ایمیل و تلگراف و غیره است. در این موارد چون مطالبه خسارت تأخیر تأدیه ارزشی مانند دادخواست و اظهارنامه را ندارد، بنابراین خواهان متقاضی خسارت باید ثابت کند که مطالبه را در زمان مزبور انجام داده و به اطلاع مخاطب آن رسانده است. نکته مهم در این خصوص ارزش زمان مطالبه است که هم در دادخواست و هم در اظهارنامه رد آن تقریباً غیر ممکن است.