دکترین
ملاک و مدارهای چندی برای تقسیم حقوقی زمین از لحاظ سهم و محصول و کار وجود دارد که عبارتند از
ملاک و مدارهای چندی برای تقسیم حقوقی زمین از لحاظ سهم و محصول و کار وجود دارد که عبارتند از :
الف – دانگ : تقسیم اراضی هر ده به شش سهم مساوی یا دانگ یک ششم وسعت کل زمین است .
ب – حبه : تقسیم اراضی هر ده به 72 حبه که هر دانگ معادل 12 حبه می شود.
ج – شعیر : تقسیم اراضی هر ده به 96 شعیر که هر دانگ معادل 16 شعیر و هر حبه معادل یک سوم شعیر است .
در همین مفهوم تقسیم بندی زمین اصطلاحات دیگری نیز رایج است که این مفاهیم تنگناهای کشاورزی ایران را نشان می دهد :
یک ده معادل 6 دانگ است به صورت زیر :
یک ده = 24 نخود =6 دانگ
یک نخود = 24 جو
یک جو = 24 پنبه دانه
بر حسب این تقسیم بندی ، هر ده و یا هر بهره برداری در یک ده می تواند به 24*24*24*قسمت یعنی به 13824 سهم الارث تملک تقسیم بندی می شود .
به این ترتیب معلوم می گردد که چرا نمی توان به تقسیم زمین به معنی شکستن نسق در وجه مفروز تن در داد.
الف – دانگ : تقسیم اراضی ده به شش سهم مساوی که هر دانگ عبارت است از یک ششم آب موجود ده و زمینی که به وسیله ی آن مشروب می شود . دانگ به معنای واحد آب ، مرکب از 16 حبه یا 24 ساعت آب است که در خراسان به کار برده می شود .
در کردستان یک صدو چهل و چهارم آب یک قنات معادل یک دانگ محسوب می شود که مرکب از 16 شعیر است .
ب – شعیر : یک سوم حبه در کردستان یا 8 خردل یک شانزدهم دانگ در منطقه زرند و ساوه ،
ج – حبه : زمینهای زراعی هر ده به 72 حبه
تقسیم می شود که هر زراعی به نسبت سهم خود که مقادیری از 72 حبه زمینهای زراعی ده است در آن زراعت می کند . در عمل 72 حبه برابر 96 شعیر است منتهی در تنگنای بیشتر آب یا زمین مقیاس شعیر و در غیر این صورت مقیاس حبه به کار می رود .
د – طاق : زمینهای زراعی آبخور از قنات به طاق تقسیم می شوند طاق معادل یک نیمروز یا برابر با 12 ساعت آبیاری ست .
آنچه سرانجام در اصطلاحات ارضی به جا مانده قبول حقوقی این نکته بود که از نقطه نظر ثبتی و اجرای برنامه اطلاحات ارضی هر آن کس که در اثر اجرای قانون زارع صاحب نسق شناخته شده است و هر آن مالکی که مالکیت او بر زمین زراعیش به رسمیت شناخته شده است مالکان زمین خود هستند و می توانند آن را بر حسب اختیارات ناشی از حق تملکی خود مورد استفاده قرار دهند ./نظری به مسایل و مشکلات حقوقی کشاورزی ایران- دکتر هوشنگ ساعدلو/منبع:دعاوی ملکی
#واژههای_ثبتی
#چکیده
#حق_ارتفاق
#انواع_حق_ارتفاق
ارتفاق عقدی: ارتفاق عقدی در اثر قرارداد و با تراضی مالکان املاک ایجاد می‌شود.
ارتفاق ایقاعی: ماهیت قراردادی نداشته و صرفاً ناشی از اذن مالک ملک است و حقوقدانان از آن به عنوان ارتفاق ایقاعی تعبیر کرده‌اند.
در این نوع از ارتفاق بدون آن که قرارداد یا توافقی میان صاحبان املاک مجاور منعقد شود، مالک به دیگری اذن استفاده از ملک خود را می‌دهد؛ مانند موردی که مالک به همسایه‌اش اجازه می‌دهد از ملکش عبور کند. در این‌گونه موارد که به صورت حق انتفاع از ملک غیر ایجاد می‌شود، هیچ حقی به سود منتفع یا مأذون به وجود نیامده و مالک همواره حق رجوع از اذن خود را دارد و ملزم به نگهداری آن نیست.
ارتفاق طبیعی: این قسم از ارتفاق به دلیل وضع طبیعی املاک به موجب قانون بر املاک مجاور تحمیل می‌شود؛ مانند زمینی که در سطحی پایین قرار دارد و به دلیل وضع طبیعی‌اش، مجرای آب باران یا فاضلاب زمین بالا‌تر است.
ارتفاق مثبت و منفی: در ارتفاق مثبت، شخص از ملک دیگری برای عبور و مرور و برداشت آب استفاده می‌کند و جنبه ایجابی دارد (فعل مثبت، نه ترک فعل)
اما در ارتفاق منفی، مالک از بعضی تصرفات در ملک خود منع می‌شود؛ مانند عدم احداث چاه یا بنا (حق حریم و قنات را از مصادیق ارتفاق منفی دانسته‌اند.
#ارتفاق_عقدی قراردادی
#ارتفاق_ایقاعی ناشی ازاذن
#ارتفاق_طبیعی وضع طبیعی وتحمیلی
#ارتفاق_مثبت فعل مثبت وایجابی
#ارتفاق_منفی منع وترک فعل
#ارتفاق
چه وقت هدیه، رشوه محسوب می‌شود؟
هفته گذشته دومین جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات اکبر طبری، معاون اجرایی حوزه ریاست سابق قوه قضائیه برگزار شد. او که به فساد مالی و دریافت رشوه متهم است، در دفاع از خود و رد اتهامات جملاتی را می‌گوید که واکنش‌های منفی قابل توجهی را در سطح جامعه و فضای مجازی به همراه داشته است. «من و مشایخ و نجفی مثل سه برادر بودیم و اگر می‌خواستم کل لواسان را به نام من می‌کردند.
سوال اصلی اما این است که اصولا چه وقت هدیه، یک رشوه محسوب می‌شود؟
رشوه و هدیه هر دو نوعی مبادله با منافع ابزاری هستند و افراد به واسطه عمل متقابلی که مورد انتظار است، به کالاها و خدماتی دست می‌یابند که کمیاب بوده یا قیمت بیشتری داشته‌اند.
عمده تفاوت رشوه و هدیه در این است که در مورد هدیه رابطه دوسویه یا بده‌بستان شکلی بلندمدت داشته و کارکردهای اجتماعی فراتر از منافع ابزاری دوطرفه وجود دارد.
پیشکشی هدایا در واقع تلاشی است برای ایجاد روابط اجتماعی مبتنی بر اعتماد و نوعی شراکت اجتماعی که می‌تواند در کاهش ریسک و عدم‌اطمینان بسیار راهگشا باشد.
اگر رشوه‌دهنده و گیرنده به تداوم مبادله فاسد با یکدیگر تمایل داشته باشند، احتمالا به آن شکل و شمایل هدیه خواهند بخشید؛ یعنی بده‌بستان آنها معوق و با تاخیر و مبتنی بر اعتماد دو طرفه خواهد بود تا به این طریق ریسک کشف فساد را به حداقل برسانند و ماهیت فاسد مبادله را کمرنگ کنند.
یکی دیگر از تفاوت‌ها این است که در هدیه آنچه مبادله می‌شود اموال شخصی است، اما در مورد رشوه حداقل یکی از طرف‌های مبادله مسوولیتی در بخش عمومی یا خصوصی برعهده دارد و آنچه مبادله می‌شود در اصطلاح «از جیب خود» فرد نیست.
#فرق_هدیه_با_رشوه
#جزوه
#آثار_انتظامی_حقوقی_و_کیفری
#برگ_تایید_استحکام_بنا
ارایه شده در نشست تخصصی ۱۵ دی ۱۳۹۸
سازمان نظام مهندسی ساختمان استان تهران
مدرس: #سیامک_الهی_فر
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.