ممکن است در پاره ای از مصداقها مرجع صادر کننده دستور مجوزی

ممکن است در پاره ای از مصداقها مرجع صادر کننده دستور مجوزی را به خواهان در انجام عملی خاص اعطا کند و تصور شود موضوع متوجه خواهان است. برای مثال دادگاه خانواده در قالب یک تصمیم موقتی اجازه دهد زوج یا زوجه با فرزند مشترک ملاقات نماید. در این حالت نیز موضوع دستور در واقع انجام عمل از سوی خواهان نیست بلکه موضوع منع از انجام یک امر از سوی خوانده است. به عبارت دیگر موضوع عدم ممانعت زوجه یا زوج در ملاقات با فرزند مشترک است و لذا در معنای واقعی موضوع متوجه خوانده است. الزام به انجام عمل در مواردی در حالتی ترکیبی و جمع با موضوع منع از انجام عمل یا امری در نهاد دستور موقت جاری می شود. متقاضی در این حالت دستوری اخذ می کند که بر پایه آن ضمن الزام طرف درخواست به انجام یک امر، منع وی به اقدام موازی یا رفتاری در جهت مخالف با آن امر حاصل می شود. الزام مدیر یا مدیران ساختمان به برقراری خدمات مشترک برای متقاضی دستور و منع از قطع خدمات مزبور از قبیل استفاده از تهویه وسایل گرمایشی و سرمایشی در ساختمان ماده ۱۰ مکرر ضرورت متفاوت بودن خواسته موقتی از خواسته دعوای اصلی و شباهت زیاد بین الزام به انجام عمل معین در دو قالب دستور موقت و خواسته اصلی، نمونه های دستور موقت در این موضوع را نادر و محدود می نماید. ویژگی خاص نهاد موقتی، تبعی بودن آن نسبت به خواسته اصلی است. این ویژگی اقتضا دارد متقاضی درخواستی مطرح نماید که تابع خواسته اصلی بوده و در عین حال عنوانی متفاوت با آن داشته باشد. از سویی دامنه و قدرت اجرایی آن موقتی بوده و با صدور حکم قطعی و شروع به اجرای آن، آثار اجرایی آن خاتمه یابد. یافتن نمونه هایی از دستور موقت در موضوع انجام عمل که واجد این مختصات باشد دشوار است. با این حال استقرار این عنوان در فهرست موضوعات دستور موقت در حکم قانونگذار (ماده ۳۱۶ ق.آ.د. م) و فراوانی منازعات حقوقی امکان صدور دستور موقت در موضوع الزام به انجام یک امر، یک عمل خاص با اقدامی مشخص را متصور می نماید.