ترجمه بخشی از این فرمان که مربوط به آیین دادرسی است، نقل میشود: «سپس، برای دادرسی در میان مردم کسی را برگزین که از دیدگاه تو افضل رعیّت تو باشد؛ کسی که کارها او را به تنگنا نکشاند و فشار دادخواهان او را به لجاج و ستیزه واندارد و در لغزشی که فرو افتاده دیر نپاید و همین که حق را شناخت، در بازگشت بدان درنگ نورزد؛ آز بر او چیره نباشد و به برداشتهای نخستین بسنده نکند و تا به ژرفا و تاریکیهای موضوع دست نیافته است، به داوری نپردازد، آگاهترین کس در شناخت شبهات باشد و چیرهترین آنان بر دلایل و امارات؛ کسی که از مراجعات دادخواهان دیرتر خسته و ملول گردد؛ شکیباترین کس در تحقیق و کشف حقایق باشد و پس از روشن شدن حکم قاطعترین فرد (در بیان آن)؛ از کسانی باشد که ستایش بسیار آنان را نرباید و فریب و نیرنگ از راه به درشان نبرد، البته این گونه کساناندکند، اگر چنین کسی یافتی و بر داوری گماشتی در کار دادرسی او نیک بنگر که چه میکند و چندان بر او گشاده دست باش تا انگیزۀ سستی و تباهی او زدوده شود و از مردم بینیاز گردد؛ او را در نزد خود چنان پایگاهی ده که یاران نزدیکت نیز در او طمع نکنند و او از بدگویی مردم در نزد تو در امان ماند...» بنابراین، قواعد دادرسی اسلامی را باید در قرآن کریم ، تفاسیر ماثور قرآن، کتاب القضاء یا ادب القضاء یا...
مندرج در مجموعههای حدیث و منابع فقهی و نیز کتبی که با نامهایی مانند ادب القاضی ، ادب القضاء ، طرق الحکم ... یکسره به این موضوع پرداختهاند، جستجو کرد.
منبع: امام علی (علیهالسّلام)، نهج البلاغه، نامه ۵۳
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
