مناظره درباره جانشینی بعد از پیامبر: رد جانشینی عمر

به من بگو بدانم: وقتی که عمر، خلافت بعد از خ. ر. ب. شورای شش نفری واگذاشت، و گفت آن‌ها از اهل بهشت می‌باشند، پس چرا بعداً گفت: اگر دو نفر از آن‌ها با چهار نفر دیگر مخالفت کردند، آن دو نفر را بکشید، و اگر سه نفر با سه نفر دیگر، مخالفت نمودند، آن سه نفر را که عبدالرّحمن بن عوف در میانشان نیست بکشید؟ آیا چنین دستوری از دیانت است، که فرمان قتل اهل بهشت را صادر نماید؟! عمر: او تندخو است، پیامبر (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) او را این چنین می‌شناخت، من مقام رهبری را به آدم تندخو نمی‌سپرم. عمر: او بخیل است، دیدم درباره مزد همسرش در مورد مقداری از پشمی که ریشته بود، ستیز و سختگیری می‌کند، مقام رهبری مسلمین را به شخص بخیل واگذار نمی‌کنم. عمر: سعد، با اسب و تیر سر و کار دارد (و فردی نظامی است) چنین فردی برای اداره امور رهبری شایسته نخواهد بود. ابن‌ عبّاس: عبدالرّحمان بن عوف را رهبر کن. عمر: او از اداره خانواده خود عاجز است. عمر: نه به خدا، مردی که از طلاق دادن همسرش، درمانده است، عهده‌دار مقام رهبری نمی‌کنم. عمر، سه بار گفت: سوگند به خدا اگر عثمان را رهبر کنم، طایفه بنی معیط (تیره‌ای از بنی‌امیه ) را برگرده مسلمانان سوار کند، و با این وضع جا دارد که او را بکشند. رفیقت را نام ببر». گفتم: پس علی (علیه‌السّلام) را رهبر مردم کن. عمر: سوگند به خدا پریشان و بی‌تاب نیستم مگر به خاطر این‌که حقّ را از صاحبانش گرفتیم، «و الله لئن ولّیته لیحملنّهم علی المحجّة العظمی، و ان یطیعوه یدخلهم الجنّة؛ سوگند به خدا اگر علی (علیه‌السّلام) را رهبر مردم قرار دهم، او قطعاً آن‌ها را به جادّه بلند سعادت روانه می‌کند، و اگر مردم از او پیروی کنند، او آن‌ها را به بهشت وارد می‌سازد». عمر، این مطالب را گفت، در عین حال مساله خلافت بعد از خ. ر. ب. شورای شش نفری واگذار نمود، وای بر او از ناحیه پروردگارش. منبع: بحار الانوار، ج۳۱، ص۳۵۵