مهرورزی: مهربانی کارگزاران

حضرت علی (علیه‌السّلام) هنگام انتصاب مالک اشتر به ولایت مصر ، در بخشی از عهدنامه مفصل و آموزنده خود، خطاب به وی چنین می‌فرماید: «وَ اَشْعِرْ قَلْبَکَ الرَّحْمَةَ لِلرَّعِیَّةِ وَ الْمَحَبَّةَ لَهُمْ وَ اللُّطْفَ بِهِمْ وَ لاتَکُونَنَّ عَلَیْهِمْ سَبُعا ضارِیا تَغْتَنِمُ اَکْلَهُمْ فَاِنَّهُمْ صِنْفانِ اِمّا اَخٌ لَکَ فِی الدِّینِ وَ اِمّا نَظیرٌ لَکَ فِی الْخَلْقِ؛ دلت را برای مردم، کانون مهر و محبت ساز و آنان را دوست بدار و مبادا بر آنان درنده‌خوی شوی و خوردن آنان را بر خود غنیمت شمری؛ نسبت به ملت، قدرت و زور، کافی نیست. با قدرت و زور می‌توان مردم را گوسفندوار راند، ولی نمی‌توان نیروهای نهفته آنان را بیدار کرد و به کار‌ انداخت. نه تنها قدرت و زور کافی نیست، عدالت هم اگر خشک اجرا شود، کافی نیست، بلکه زمام‌دار همچون پدری مهربان باید مردم را با قلبش دوست بدارد و نسبت به آنان مهر بورزد و نیز باید دارای شخصیتی جاذبه‌دار و ارادت آفرین باشد تا بتواند اراده و همت و نیروی عظیم انسانی آنان را در پیشبرد هدف مقدس خود به خدمت بگیرد. به یکدیگر بپیوندید و پیوند محبت را محکم سازید و به هم نیکی کنید و با هم مهربان و عطوف باشید.» پیامبران خدا نیز نخست با محبت و مهربانی، مردم را شیفته کردار آسمانی خود کردند. آن‌گاه به ارشاد و هدایت آنان پرداختند. آنان با داشتن عصمت و تقوا ، مهربان‌ترین و پرعاطفه‌ترین افراد زمان خود بودند. منبع: امام علی (علیه‌السلام)، نهج‌البلاغه، ص۲۹۱ · وسائل‌الشیعه، ج۸، ص۵۵۲