مهلت معرفی تامین یا پرداخت خسارت احتمالی

به طور قطع دادگاه پس از انتخاب نوع تامین و بررسی جوانب امر و تعیین میزان تامین یا خسارت احتمالی مراتب را به نحو قانونی به متقاضی یا وکیل ی. ن. ق. او ابلاغ می کند. متقاضی هم تکلیف دارد برای تحصیل دستور موقت دستور دادگاه را اجابت کند. اما در ماده ۳۱۹ ق.آ.د.م به نحو خاص و دیگر مقررات دادرسی فوری به نحو عام قیدی در باب مهلت تعرفه تامین یا پرداخت خسارت احتمالی نیامده است. از سویی نمی توان بدون ذکر مدت پرونده را تا مهلت زمانی نامشخص بلاتکلیف گذاشت. اقتضای رسیدگی فوری و فوریت در اتخاذ تصمیم هم تعیین تکلیف موضوع در بازه زمانی مشخص است. بنابراین به سبب عدم ذکر مهلت قانونی، می توان مورد را در قالب مهلت قضایی قرار داد و با استفاده از مقررات تعیین و حساب مواعد مواد ۴۴۲ به بعد ق.آ.د. م) دادگاه را مختار در تعیین مهلت تعرفه تامین یا تادیه خسارت احتمالی در ظرف ده روز از تاریخ ابلاغ اخطار دانست. مهلت مزبور برای اشخاص مقیم خارج از کشور دو ماه از تاریخ ابلاغ خواهد بود. (ماده ۴۴۶ ق.آ.د.م بدیهی است ضمانت اجرای عدم تعرفه تامین و عدم پرداخت . به نظر میرسد معاذیر قانونی مذکور در ماده ۳۰۶ ق.آ.د.م (نظیر مرض مانع حرکت، فوت یکی از بستگان موجب رسیدگی دوباره به یک امر فرعی و طولانی شدن جریان دادرسی فوری می شود. خسارت احتمالی در این مهلت صدور قرار رد دادخواست از سوی دفتر دادگاه نیست. زیرا مورد منصرف از موارد نقص دادخواست و عدم رفع نقص و دخالت دفتر دادگاه مطابق مواد ۵۱، ۵۳، ۵۴ و ۶۶ ق.آ.د.م م. ب.. ضمانت اجرای عدم اجابت دستور درخواست دستور موقت از سوی مرجع صالح رسیدگی کننده است.