مواد ۴ و ۸ قانون حمایت خانواده — مرجع صالح دادگاه خانواده محل اقامت

قاعده فقهی مالا یُعْلَمُ الَّا مِن قِبَلِه» در آن دسته از اموری که علم و اطلاعی به جز اظهار شخص مطلع وجود ندارد، اظهار او مورد قبول قرار می گیرد) ۱- دعوای الزام به تمکین زوجه از دعاوی غیر مالی محسوب می شود. - مرجع صالح دادگاه خانواده محل اقامت زوجه صلاحیت رسیدگی به دعوا را دارد. شایان ذکر است اگر زوجه در سامانه ثنا ثبت کرده باشد، همان آدرس ملاک طرح دعوا خواهد بود، ولی در غیر این صورت دعوا در محلی طرح میشود که زوجه در آن سکونت دارد. حق حبس زوجه در تمکین به دلالت ماده ۱۰۸۵ قانون مدنی زوجه حق دارد تا زمانی که مهریه به صورت کامل پرداخت نشده از تمکین عام و خاص امتناع نماید. اما اگر زوجه یک بار تمکین عام و خاص دخول نه غیر آن نماید حق حبس او ساقط میشود و دیگر نمیتوان به این جهت از تمکین خودداری کند. ملاک دخول ازدواج فعلی است بنابراین دخول در ازدواج سابق اثری در ازدواج جدید ندارد. سوال چه کسی باید تمکین یا عدم تمکین را ثابت کند؟ در این باره اختلاف نظر وجود دارد. گروه اول این گروه معتقدند ب. ت. ب. اصل عدم اصل بر عدم تمکین است و امر عدم توسط زوج قابلیت اثبات ندارد. در دادنامه شماره ۹۳۰/۴۹۵ مورخ ۱۳۹۳/۹/۸ صادره از شعبه ۴۷ دادگاه تجدید نظر استان تهران آمده است: بار اثبات تمکین در دعوای الزام به تمکین بر عهده زوجه بوده و زوج از باب قاعده نافی را نفی کافی است نیازی به اثبات عدم تمکین زوجه ندارد.