می کند؛ از جمله — صلاحیت ارزیابی اقرار دو وصف تجزیه ناپذیر

اختیار وسیع دادرس در ارزیابی اقرار فایده تقسیم و امتیاز اقرار در دادگاه را از بین می برد چرا که هر دو وسیله اقناع دادرس است و هیچ گاه بر او تحمیل نمی شود. صلاحیت ارزیابی اقرار دو وصف تجزیه ناپذیر بودن و انکار ناپذیر بودن آن را از بین می بود دادرس می تواند بخشی از اقرار را که مطابق با واقع می داند به عنوان دلیل اتهام بپذیرد و پخش یا وصفی را که آلاینده حقیقت احساس می کند از آن بزداید. متهم نیز همیشه می تواند اقرار پیشین خود را انکار کند و دادگاه است که تشخیص میدهد هر اعلام چه ارزشی دارد و از میان اقرار و انکار کدامین مطابق با واقع است. با وجود این در مواردی که اثبات موضوع مدنی، به این دلیل که یکی از ارکان جرم است، به طور استثنایی در دادگاه کیفری مطرح می شود مانند اثبات قرارداد یا مالکیتی که تجاوز به آن مبنای اتهام است، در رسیدگی به این موضوع، رعایت قواعد مدنی اقرار از جمله دو وصف تجزیه ناپذیری و انکار ناپذیری اقرار مدنی اجباری است. برخلاف احکام مستند به اقرار قاطع دعوا در دادگاه مدنی که از اعتبار امر مختوم بهره مند است استناد به اقرار متهم هیچ حکمی را قطعی نمی سازد و مانع از تجدیدنظر یا رسیدگی فرجامی نمی شود. بنابراین اثر قطع دعوا که از امتیازهای اقرار مدنی بر سایر دلیلها است، در اقرار کیفری وجود ندارد.