مَیِّت: اظهار حزن بر میت

گریستن بر میت جایز است. در حدیثی از امام صادق (علیه‌السّلام) آمده است: «کسی که در پی حزن ناشی از مصیبتی بر خودش بیمناک گردد، اشک بریزد که آرام می‌شود». برخی با استناد به روایت یاد شده، در صورت شدت حزن، اشک ریختن را مستحب دانسته‌اند. نوحه و شیون کردن بر میت به بیان فضایل و محاسن وی به دروغ ، حرام و به راست، بنابر مشهور جایز است؛ بلکه بر آن ادعای اجماع شده است. سیلی زدن به صورت، خراشیدن آن و کندن و تراشیدن مو در مرگ کسی حرام است. در خراشیدن صورت و کندن مو کفاره (ببینید: کفّاره ) نیز واجب می‌شود. همچنین پاره کردن لباس بر مرگ غیر پدر و برادر حرام و در مصیبت پدر و برادر بنابر مشهور جایز است. برخی حرمت پاره کردن لباس را به مرد اختصاص داده و بر زن جایز دانسته‌اند. به قول مشهور، بر مرد در صورت پاره کردن لباس در مصیبت فرزند و همسر، کفاره واجب می‌شود. منبع: ج۷، ص۴۲۰ - ۴۲۱ · ج۱، ص۳۲۷ · ج۱، ص۳۴۴ · ج۱، ص۱۷۳ · ج۳، ص۱۴ – ۱۷ · الوسیلة، ص۶۹ · ج۲، ص۲۹۰ · ج۴، ص۳۷۰