نبوت پیامبر اسلام: معجزات دیگر

پیامبر اکرم (صلّی‌الله‌علیه‌وآله) علاوه بر قرآن معجزه‌های فراوان دیگری داشته است که برای اطلاع کامل می‌توان به کتاب‌هایی که در این زمینه نگارش یافته است، رجوع کرد. در این جا به ذکر چند معجزه بسنده می‌کنیم: ۱. حرکت درخت به خواست پیامبر (صلّی‌الله‌علیه‌وآله) چنان که شرح آن در نهج البلاغه ( خطبه قاصعه ) آمده است. ۲. در سفر تبوک ، اصحاب از تشنگی شکایت کردند، حضرت دست مبارک را در آب ظرفی که حتی یک نفر با آن سیراب نمی‌شد، گذاشت و آب آن افزایش یافت به گونه‌ای که همگی از آن آب خورده و حتی چهارپایان را نیز سیراب نمودند. ۳. به هنگام هجرت از مکه به مدینه در میان راه به خیمه زنی به نام «ام معبد» رسید، در خیمه گوسفند لاغری با پستان‌های خشکیده بود. پیامبر (صلّی‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: اگر رخصت دهی شیر آن را من بدوشم. آن‌گاه با دست کشیدن به پستان‌های گوسفند و خواندن دعا ، آن قدر شیر از پستان گوسفند دوشید که «ام معبد» و همه اصحاب از آن نوشیدند و سیر شدند و در آخر نیز خود نوشید. ۴. ستونی از درخت خرما در مسجد مدینه بود که پیامبر (صلّی‌الله‌علیه‌وآله) به هنگام خواندن خطبه به آن تکیه می‌داد. و آن گاه که منبر ساختند و پیامبر از ستون مفارقت کرد، به ناله درآمد (مانند نالیدن کودک برای مادر مهربان، یا مثل ناله ناقه برای بچه خود) تا آن که آن حضرت از منبر به زیر آمد و آن را در بر گرفت و تسلی داد. ۵. به هنگام هجرت از مکه، یکی از مشرکان به نام « سراقه بن مالک » که در تعقیب آن حضرت بود به وی رسید، پیامبر (صلّی‌الله‌علیه‌وآله) در آن حال دعا فرمود که: «الهی، به هر صورت که خود می‌دانی، شر او را از من دفع کن»، به ناگاه دست و پای اسب سراقه در زمین هموار و بی‌گل و لای، فرو رفت و به کلی از حرکت باز ایستاد! سراقه گفت: ‌ای محمد، دانستم که این کار توست. اکنون دعا کن تا از این ورطه رهایی یابیم و من عهد می‌کنم که باز گردم و هر کس را که از عقب آید باز گردانم. حضرت در این هنگام دوباره دعا فرمود و زمین اسب او را رها کرد و او باز گردید. ۶. به هنگام هجرت به مدینه، وقتی آن حضرت وارد غار گردید کبوتری بر در غار آشیانه ساخت و عنکبوتی تار کشید، به طوری که وقتی مشرکان به در غار رسیدند، گفتند ممکن نیست در این سال کسی به این جا در آمده باشد. ۷. در جنگ خیبر ، وقتی زینب بنت حارث ـ که یهودی بود ـ گوسفند زهرآلودی را به رسم هدیه نزد پیامبر (صلّی‌الله‌علیه‌وآله) فرستاد و آن حضرت از پاچه آن گوسفند لقمه‌ای در دهان مبارک نهاد، آن لقمه به سخن آمد و گفت: از من مخور، زیرا من به زهر آلوده شده‌ام. و آن حضرت لقمه را بینداخت.