دکترین
نظریه شماره ۷/۱۴۰۱/۱۳۸۴ مورخ ۱۴۰۲/۰۷/۱۰ اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره نحوه اعمال مالکیت شرکت توسعه گردشگری ایران راجع به یک رشته چشمه: نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه
اولا، ب. ت. ب. اصل چهل و پنجم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و اطلاق و عموم ماده یک قانون توزیع عادلانه آب مصوب ۱۳۶۱ با اصلاحات و الحاقات بعدی، آب های هر مسیر طبیعی اعم از سطحی و زیرزمینی، برکه های طبیعی و چشمه سارها و آب های معدنی و منابع آب های زیرزمینی از مشترکات و در اختیار حکومت اسلامی (با نمایندگی وزارت نیرو) است و طبق مصالح عامه از آن بهره برداری می شود و به صراحت ماده ۳ قانون یادشده و ماده یک آیین نامه اجرایی فصل دوم قانون توزیع عادلانه آب مصوب ۱۸/۷/۱۳۶۳ هیأت وزیران با اصلاحات و الحاقات بعدی، هرگونه بهره برداری از این آب ها و توسعه چشمه در هر منطقه کشور باید با اجازه و موافقت وزارت نیرو باشد.
ثانیا، در صورت رعایت الزامات قانون یادشده و آیین نامه اجرایی مذکور و اخذ مجوز لازم برای بهره برداری از آب چشمه و چشمه سارها، وفق ماده ۴۴ قانون توزیع عادلانه آب مصوب ۱۳۶۱ با اصلاحات و الحاقات بعدی و بندهای ج و د این ماده و تبصره ۲ ماده ۳ همین قانون، برای بهره بردار حق جبران خسارت ناشی از نقصان حقابه و یا خشک شدن چشمه حسب مورد در نتیجه اجرای طرح های عمرانی، صنعتی، توسعه کشاورزی، سدسازی و تأسیسات مربوطه و یا در فرض حفر چاه، به قوت خود باقی است.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
