نفقه کودک: استحباب تامین نفقه اولاد اقارب

«قَالَ: الْوَالِدَانِ وَالْوَلَدُ وَالزَّوْجَةُ وَ الْوَارِثُ الصَّغِیرُ». در روایت دیگری، غیاث بن ابراهیم نقل می‌کند: یتیمی را به نزد حضرت امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) آوردند، فرمود: نزدیک‌ترین افراد عشیره و خانواده‌اش باید نفقه او را بپردازند همان‌گونه که میراث او را می‌برند. اطلاق این دو روایت، شامل خط اطراف، مانند برادر و خواهر و اولادِ آن‌ها در صورتی‌که صغیر باشند، م. ب.. البته از این روایات جواب داده شده که باید حمل بر استحباب شوند. «وَاتَّقُوا اللهَ الَّذِی تَسَاءَلُونَ بِهِ وَاْلاَرْحَامَ » (اْلاَرْحَامَ) به معنی خویشاوندان ، عطف بر «الله» م. ب. و دلالت بر اهمیّت فوق‌العاده‌ای است که قرآن برای صله رحم قائل است، تا آنجا که نام ارحام بعد از نام خدا آمده است. این آیه، بر وجوب صله رحم و حرمت قطع پیوند با آن‌ها دلالت دارد و از مصادیق روشن صله رحم، انفاق به آن‌ها، به‌ویژه بر صغار و ضعفای آنان م. ب.. «قٰالَ (علیه‌السلام): صِلُوا اَرْحَامَکُمْ وَلَوْ بِالتَّسْلِیمِ اِنَّ اللهَ یَقُولُ: اتَّقُوا اللهَ الَّذِی...». هم‌چنین روایات بسیار دیگری بر این مساله دلالت دارد، به عنوان نمونه: ۱. فرمودند: بر ارحام و اقربا، به‌ویژه اگر با او دشمنی داشته باشد. «قٰالَ: عَلَی ذِی الرَّحِمِ الْکَاشِحِ» («کاشح» به کسی که دشمنی دیگری را در سر می‌پروراند، گفته می‌شود. ) ۲. ۳. ۴. «قَالَ: مَنْ عَالَ ابْنَتَیْنِ اَوْ اُخْتَیْنِ اَوْ عَمَّتَیْنِ اَوْ خَالَتَیْنِ حَجَبَتَاهُ مِنَ النَّارِ بِاِذْنِ اللهِ». منبع: کشف اللثام، ج۷، ص۵۹۵ · قواعد الاحکام، ج۳، ص۱۱۳ · نهایة المرام، ج۱، ص۴۸۴ · وسائل الشیعة، ج۲۱، ص۵۱۱-۵۱۲، باب ۱ من ابواب النفقات، ح۹ · وسائل الشیعة، ج۲۱، ص۵۲۶، باب ۱۱، ح۴ · شرائع الاسلام، ج۲، ص۲۹۶ · نساء/سوره۴، آیه۱ · وسائل الشیعة، ج۲۱، ص۵۳۹، باب ۱۹ من ابواب النفقات، ح۲ · قاموس المحیط، ص۲۴۵ · وسائل الشیعة، ج۹، ص۴۱۱، باب ۲۰ من ابواب الصدقة، ح۱ · وسائل الشیعة، ج۹، ص‌۴۱۲، ح۵ · وسائل الشیعة، ج۹، ص‌۴۱۲، ح۴ · وسائل الشیعة، ج۲۱، ص۵۲۷، باب ۱۲، من ابواب النفقات، ح۱