نقش طبیعت در اخلاق: طبیعت

«طبیعت» بر جهان ماده اطلاق می‌شود؛ چنان که عالم مجرد «ماوراء الطبیعه» (جهان مافوق طبیعت) است. طبیعت مجموعه‌ای از پدیده‌های مادّی است که با پیوند و ارتباط با یکدیگر، جهان طبیعت را بوجود آورده‌اند. طبیعت، آیه‌ای از آیات حق و زبان گویای علم ، قدرت ، تدبیر و صحنه مشیت و قضا و قدر الهی است. «انّ فی خلق السّموات و الارض و اختلاف اللّیل و النّهار و لآیات لاولی الالباب؛ به حق، در آفرینش آسمانها و زمین و رفت و آمد شب و روز آیات و نشانه‌هایی (بر وجود ، وحدت ، علم، قدرت و حکمت خالق و صانع متعال) برای صاحبان عقل است». انسان در رابطه با طبیعت دو نوع بهره‌گیری می‌تواند داشته باشد: ۱-بهره گیری مادّی ۲-بهره گیری معنوی. شرط صحیح بهره‌گیری‌ها در پرتو اخلاق حسنه امکان‌پذیر است، که به توضیح آنها می‌پردازیم. منبع: آل عمران/سوره۳، آیه۱۹۰