نمرود: معنای لغوی نمرود

"نمرود" واژه‌ای عبری به معنی "سخت و نیرومند" است . نمرود یکی از پادشاهان جبار بابل است که به شجاعت و قهرمانی معروف بوده و معاصر حضرت ابراهیم (ع) می‌زیسته و به نجوم اعتقاد زیادی داشته است. منجّمین به او می‌گویند در مملکتش پسری متولد می‌شود که ملکش را از دست او خارج می‌کند، پس دستور می‌دهد تا هر مولود پسری که به دنیا می‌آید را بکشند. از امام صادق (علیه السلام) نقل شده که فرمود: «چهار کس پادشاهی روی زمین را به دست آوردند که دو نفرشان مؤمن و دو نفرشان کافر بودند: اما دو نفر مؤمن سلیمان بن داود و ذوالقرنین بودند و اما دو نفر کافر نمرود و بخت نصر بودند ...» به نقل از حضرت علی (علیه السلام) اوّلین کسی که بعد از حضرت نوح (ع) سکه‌های دینار و درهم را ساخت، نمرود بن کنعان بود. منبع: تهران، دوستان و ناهید، ۱۳۷۷ش، اول، ج۲، ص ۲۲۷۳ · قم، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۳۷۹ش، اول، ص ۹۸۷ · ترجمه یعقوب جعفری، قم ‌، نسیم کوثر، ۱۳۸۲ ش، اول، ‌ج۱، ص۳۷۰ · ترجمه محمد جواد ذهنی، قم، مؤمنین‌، ۱۳۸ ش‌، اول‌، ج‌۲، ص ۸۹۷