نکتهٔ فقهی: ارض مفتوح عنوه (ارض صلح)

زمین کافرانی که (قبل از رسیدن قوای نظامی‌ اسلام‌) اسلام را بپذیرند، ملک آنها خواهد بود و به جز زکات چیز دیگری پرداخت نمی‌کنند. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): زمین کافرانی که قبل از رسیدن قوای نظامی اسلام، اسلام را بپذیرند، ملک آنها خواهد بود و به جز زکات چیز دیگری پرداخت نمی‌کنند. شاخه: اموال و مالکیت

ارض صلح ، اصطلاحی در فقه نظامی است و به زمینی گویند که ملک اهل ذمه است و پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) یا امام (علیه‌السّلام) با آنها قرارداد صلح بسته، بدین ترتیب که زمین مال آنها باشد؛ ولی جزیه بپردازند.

در اصطلاح فقه، ارض صلح به زمینی گویند که ملک اهل ذمّه است، و پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) یا امام (علیه‌السّلام) با آنها قرار داد صلح بسته، بدین ترتیب که زمین مال آنها باشد؛ ولی جزیه بپردازند. منبع: شرح لمعه، ج۷، ص۱۴۹، تحقیق:سید محمد کلانتر

«الْارْضُ الْمَفْتُوحَةَ عَنْوَةً؛ زمین فتح شده با قدرت و زور.» از دیدگاه فقه اسلامی «ارض مفتوح عنوة» یعنی آن مقدار از سرزمین کافران که بوسیله قدرت نظامی اسلام (فتوحات اسلامی‌) از آنها گرفته شده است. منافع چنین زمینی با نظر امام، صرف مصالح مسلمانان می‌شود. ارض مفتوح‌ العنوة را « ارض خراج » هم می‌نامند. زمین کافرانی که (قبل از رسیدن قوای نظامی‌ اسلام‌) اسلام را بپذیرند، ملک آنها خواهد بود و به جز زکات چیز دیگری پرداخت نمی‌کنند. منبع: تذکرة الفقها، ج۵، ص۱۵۸، مؤسسة آل البیت، ۱۴۱۴ · ینابیع الفقهیه، ج۲۹، ص۳۰۵، دار التراث، ۱۴۱۰ق