نکتهٔ فقهی: اشناق به عنوان دیه جراحت

بر پایه گزارشی، قریش از مردم مکه اموالی می‌گرفتند و در اختیار متولی آن قرار می‌دادند تا از جانب کسی که از پرداخت دیه ناتوان بود، بپردازد. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): قریش از مردم مکه اموالی را جمع‌آوری می‌کردند و در اختیار متولی اشناق قرار می‌دادند تا از جانب کسانی که از پرداخت دیه ناتوان بودند، پرداخت شود. شاخه: کیفری

اشناق جمع شنق به معنای درازی سر هنگام بالا بردن آن و هر چیز ممتد در حال آویختگی است. به ریسمانی که با آن دهانه مشک را می‌بندند و می‌آویزند و نیز افسار چارپایان شناق گفته می‌شود. نیز به دیه جراحت‌هایی که موجب قصاص نبود و از دیه کامل انسان کمتر بود، اشناق گفته می‌شد. گویا پیوستگی و آویختگی آن به دیه کامل، مایه این نام‌گذاری بوده است. در روزگار جاهلیت ، این واژه در همین معنا به کار می‌رفت و نیز بر منصبی که عهده‌دار تعیین دیات بود، اطلاق می‌شد. منبع: ج۳، ص۲۱۹ · ج۴، ص۱۵۰۳ · ج۳۰، ص۳۳۵ · ج۳، ص۲۶۷

برخی اشناق را به شتر اختصاص می‌دادند. قریش هنگام اختلاف در دیات و غرامت‌ها بر اساس نظر او عمل می‌کردند. منبع: ج۹، ص۲۴۸ · ج۹، ص۳۱۲ · ج۱۹، ص۱۱ · ج۳، ص۹۶۶ · ج۱۰، ص۲۷۲

بعدها همچنین اشناق بر مقداری که از حد نصاب زکات چارپایان کمتر باشد و نیز آن چه میان دو نصاب است، اطلاق شد. منبع: ج۲، ص۵۰۵ · ج۱، ص۲۸۷