نکتهٔ فقهی: اقرار عبد مأذون (اقرار عبد مأذون (قواعد فقه))

اقرار عبد مأذون از مباحث قواعد فقه به معنای نفوذ اقرار کسی است که به اذن شرعی، سلطه بر تصرف در مال خاصی دارد.

قاعده من ملک از مباحث قواعد فقه به معنای نفوذ اقرار در قلمرو سلطه و اختیار شرعی شخص بر یک فعل یا مال معین است. در حالی‌که حدیث « اقرار العقلاء علی انفسهم جائز » حجیت اقرار را به عقل و ورود ضرر بر نفس مقرّ مقید می‌کند، این قاعده در برخی موارد فراتر رفته و اقرار صبی یا اقرار بر ضرر غیر را نیز در حدود اختیار معتبر می‌داند. از این‌رو « من ملک شیئاً ملک الاقرار به » به عنوان مبنایی مستقل در کنار حدیث اقرار مطرح شده است.

فقهاى اندیشمند در کتب معتبر خود، مسائل مختلفى را عنوان نموده‌اند که در مقام استدلال به قاعده « من ملک » استناد شده است. یکی ازین مسائل اقرار عبد ماذون است.

در صورتی که مال مقرّ به مربوط به امر تجارت باشد، مانند ثمن مبیع و ارش معیب، اقرار او پذیرفته می‌شود.» آنگاه در مقام استدلال می‌گوید: « لانّ من ملک شیئا ملک الاقرار به ». منبع: ج۳، ص۱۸-۱۹ · سرائر، ج۲، ص۵۷-۵۸ · سلسله الینابیع الفقهیه، ج۱۲، ص۱۳۷ · ج۳، ص۵۲

قاعده من ملک از مباحث قواعد فقه به معنای نفوذ اقرار در قلمرو سلطه و اختیار شرعی شخص بر یک فعل یا مال معین است. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): هر کس مالک چیزی باشد یا سلطه و اختیار شرعی بر تصرف در آن داشته باشد، اقرار او در مورد آن چیز معتبر است. شاخه: اصول فقه (روش استنباط) · از قواعدِ فهرستِ فقهی: 38

حدیث « اقرار العقلاء علی انفسهم جائز » حجیت اقرار را به عقل و ورود ضرر بر نفس مقرّ مقید می‌کند — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): اقرار افراد عاقل علیه خودشان معتبر و نافذ است. شاخه: ادلهٔ اثبات · از قواعدِ فهرستِ فقهی: 6