دکترین
نکتهٔ فقهی: جواز همکاری محدود با بیگانگان با دریافت حقالزحمه (جهاد و حضور غیرمسلمانان در جبهه (فقه سیاسی))
برخی از فقهای شیعه در مورد همکاری بیگانگان غیر مسلمان با سپاه اسلام اصولا عقد قرارداد را لازم نشمرده و با استفاده از قاعده « الاعمال بالاعواض » تقاضای کمک و همکاری را در پرداخت حقالزحمه مناسب کافی دانستهاند، هر چند که این حقالزحمه از سهم یک رزمنده از غنایم جنگی افزونتر باشد.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): برخی فقهای شیعه در مورد همکاری بیگانگان غیرمسلمان با سپاه اسلام، عقد قرارداد را لازم ندانسته و با استفاده از قاعده «الاعمال بالاعواض»، تقاضای کمک و همکاری را در پرداخت حقالزحمه مناسب کافی دانستهاند، حتی اگر این حقالزحمه از سهم یک رزمنده از غنایم جنگی بیشتر باشد.
شاخه: فقه سیاسی
بخشهای دیگرِ همین مبحث 7
جهاد و حضور غیرمسلمانان در جبهه (فقه سیاسی)
جهاد و حضور غیر مسلمانان در جبهه یکی از مباحث مطرح شده در فقه سیاسی است. فقهای شیعه بهکارگیری نیروهای غیرمسلمان در موقعیتهای فرماندهی یا سلطه بر مسلمانان را ممنوع میدانند. عدم اطمینان و احتمال خیانت نیروهای غیرمسلمان از دلایل اجماع فقها بر عدم جواز این استفاده است. آیه نفی سبیل و نهی از ولایت کافران مبنای اصلی این محدودیت دانسته میشود. برخی فقهای شیعه همکاری محدود با بیگانگان را با دریافت حقالزحمه مجاز میدانند، اما روایات اهل سنت آن را به طور مطلق تأیید نمیکنند.
جهاد و حضور غیرمسلمانان در جبهه (فقه سیاسی): استناد قرآنی بر ضرورت تقویت توان رزمی
ب. ت. ب. شمول آیۀ: ( وَ اَعِدُّوا لَهُمْ مَا اِسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ ) میتوان گفت هر نوع امکان افزایش توان رزمی مسلمانان در جهاد امری مطلوب و مورد تاکید آیۀ مذکور است.
جهاد و حضور غیرمسلمانان در جبهه (فقه سیاسی): محدودیتهای شرعی
لکن این اصل را نمیتوان به عنوان یک قاعده کلی در نظام دفاعی و جهادی اسلام پذیرفت که هر نیرو و هر وسیلهای که موجب تقویت بنیه دفاعی شود از نظر اسلام مجاز است. از این رو بسیاری از فقها در چندین مورد استفاده از نیروهای غیر مسلمان را غیر مجاز شمردهاند: ۳.
۱ - ممنوعیت سلطه غیرمسلمان بر مسلمانان در مواردی که بهکارگیری نیروهای غیر مسلمان به سلطۀ آنان و حاکمیت و فرمانروایی و یا فرماندهی آنان نسبت به رزمندگان اسلام میگردد که بر اساس قاعده نفی سبیل مردود و غیر مجاز محسوب میشود: ( لَنْ یَجْعَلَ اللّٰهُ لِلْکافِرینَ عَلَی الْمُؤْمِنینَ سَبیلاً. ) « خدا هیچگاه برای کافران نسبت به اهل ایمان راه تسلط باز نکرد.» ۳.
۲ - ممنوعیت همکاری با نیروهای غیرقابل اعتماد نیروهای غیر مسلمان که مورد اطمینان نیستند و احتمال همکاری با دشمن و خرابکاری و یا هر نوع خیانتی از آنان میرود به اجماع فقهای شیعه قابل استمداد نیستند. ۳.
۳ - منع اتکا به توان نظامی بیگانگان در مواردی که کمکهای نظامی بیگانگان (غیر مسلمان) در حد تمام، علت پیروزی محسوب شود و دولت اسلامی با قدرت نظامی کفار به پیروزی نهایی نائل آید، نوعی تحت حمایت کفار درآمدن به شمار میآید و قرآن در این زمینه چنین بازگو میکند: ( وَ ما کُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلّینَ عَضُداً ) «تو هرگز کسانی را که خود وسیلۀ گمراهی هستند به عنوان قدرت بارزی برای خود انتخاب نخواهی کرد.» ( لا تَرْکَنُوا اِلَی الَّذینَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّکُمُ النّٰارُ ) «به کسانی که خود ستمکارند، پشتگرمی نداشته باشید که آتش آنان شما را فراگیر خواهد بود.» ۳.
۴ - عدم پذیرش ولایت و حمایت بیگانگان آیاتی که به صراحت بر نهی از ولایت کفار تاکید میورزد، به این لحاظ که قبول حمایت دفاعی بیگانگان نوعی پذیرش حمایتی و ولایتی از آنان است خود دلیلی بر نفی استفاده از اتکای به دشمن برای حفظ قدرت و برتری نظامی است. ۳.
۵ - همکارى غیر مسلمان در فقه شیعه برخی از فقهای شیعه در مورد همکاری بیگانگان غیر مسلمان با سپاه اسلام اصولا عقد قرارداد را لازم نشمرده و با استفاده از قاعده « الاعمال بالاعواض » تقاضای کمک و همکاری را در پرداخت حقالزحمه مناسب کافی دانستهاند، هر چند که این حقالزحمه از سهم یک رزمنده از غنایم جنگی افزونتر باشد. ۳.
۶ - همکارى غیر مسلمان در منابع اهل سنت در برخی از روایات که در منابع اهل سنت نقلشده مشروعیت استعانت از بیگانگان (کفار) بهطور مطلق دیده میشود که با معیارهای قرآنی قابل تطبیق نیست و از نظر نحوۀ دلالت نیز قابل مناقشه است.
منبع: جواهر الکلام، ج۲۱، ص۱۹۴ · فقه سیاسی، ج۵، ص۲۲۷-۲۲۹
نکتهٔ فقهی: ممنوعیت سلطه غیرمسلمان بر مسلمانان (جهاد و حضور غیرمسلمانان در جبهه (فقه سیاسی))
در مواردی که بهکارگیری نیروهای غیر مسلمان به سلطۀ آنان و حاکمیت و فرمانروایی و یا فرماندهی آنان نسبت به رزمندگان اسلام میگردد که بر اساس قاعده نفی سبیل مردود و غیر مجاز محسوب میشود.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): بهکارگیری نیروهای غیرمسلمان در صورتی که منجر به سلطه، حاکمیت، فرمانروایی یا فرماندهی آنان بر رزمندگان اسلام شود، بر اساس قاعده نفی سبیل مردود و غیرمجاز است.
شاخه: فقه سیاسی · از قواعدِ فهرستِ فقهی: 40
نکتهٔ فقهی: ممنوعیت همکاری با نیروهای غیرقابل اعتماد (جهاد و حضور غیرمسلمانان در جبهه (فقه سیاسی))
نیروهای غیر مسلمان که مورد اطمینان نیستند و احتمال همکاری با دشمن و خرابکاری و یا هر نوع خیانتی از آنان میرود به اجماع فقهای شیعه قابل استمداد نیستند.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): نیروهای غیرمسلمان که مورد اطمینان نیستند و احتمال همکاری با دشمن، خرابکاری یا خیانت از آنان میرود، به اجماع فقهای شیعه قابل استمداد نیستند.
شاخه: فقه سیاسی
نکتهٔ فقهی: منع اتکا به توان نظامی بیگانگان (جهاد و حضور غیرمسلمانان در جبهه (فقه سیاسی))
در مواردی که کمکهای نظامی بیگانگان (غیر مسلمان) در حد تمام، علت پیروزی محسوب شود و دولت اسلامی با قدرت نظامی کفار به پیروزی نهایی نائل آید، نوعی تحت حمایت کفار درآمدن به شمار میآید.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): در مواردی که کمکهای نظامی بیگانگان (غیرمسلمان) به تنهایی علت پیروزی محسوب شود و دولت اسلامی با قدرت نظامی کفار به پیروزی نهایی دست یابد، این امر نوعی تحت حمایت کفار درآمدن به شمار میآید و ممنوع است.
شاخه: فقه سیاسی
نکتهٔ فقهی: عدم پذیرش ولایت و حمایت بیگانگان (جهاد و حضور غیرمسلمانان در جبهه (فقه سیاسی))
آیاتی که به صراحت بر نهی از ولایت کفار تاکید میورزد، به این لحاظ که قبول حمایت دفاعی بیگانگان نوعی پذیرش حمایتی و ولایتی از آنان است خود دلیلی بر نفی استفاده از اتکای به دشمن برای حفظ قدرت و برتری نظامی است.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): آیاتی که بر نهی از ولایت کفار تأکید دارند، دلیلی بر نفی استفاده از اتکای به دشمن برای حفظ قدرت و برتری نظامی است، زیرا قبول حمایت دفاعی بیگانگان نوعی پذیرش حمایت و ولایت از آنان محسوب میشود.
شاخه: فقه سیاسی
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
